Spelen met eten

Doe-cadeautjes deugen. Dat is een duidelijke stelregel die ik met mijn vriendinnen hanteer. Dus of het nu met San en Danits of met Claudia en Danielle is: we geven elkaar met enige regelmaat een doe-cadeau. Iets gek, leuks of grappigs: we houden ervan. En helemaal leuk is als het geheim gehouden wordt.

Zo kreeg ik dit jaar (oké, 2013 inmiddels) een surprise-doe-ding voor mijn verjaardag van Clau en Daan. Een spannende, want het hint-cadeau was een onderbroek met ‘Lights, Camera’ op de voorkant en ‘Action’ op de achterkant. Daarnaast zouden de mannen ook meegaan.

En die twee dingen bij elkaar brachten me in totale verwarring. Extra leuk, voor Clau en Daan tenminste, was dat we pas in december de date konden maken. En dat gaf hen, en Echtgenoot, uitgebreid de gelegenheid om me totaal in verwarring te brengen.

Regelmatig probeerde ik bij Echtgenoot te achterhalen wat we nou precies gingen doen: “Ik snap het niet. Want hoe kan het dat de mannen mee gaan? Meestal vinden mannen de dingen die ik leuk vind, juist helemaal niet leuk!” Echtgenoot knikt. Dat klopt vaak wel. “Maar waarom gaan jullie dan mee?” Echtgenoot haalt zijn schouders op: “Puur uit liefde.”

Dan breekt de bewuste zondag in december aan. Tijd voor het doe-cadeau. Ik trek de speciale onderbroek aan. De witte letters ‘Action’ op mijn billen boezemen me toch wat angst in. Ik probeer het nog eens bij mijn Echtgenoot: “Dat Action he? Lukt dat wel, met mijn zwangere buik?” Er komt geen antwoord.

Daan en Clau zijn al net zo mysterieus. En hun mannen vinden het allemaal wel grappig, geloof ik. “Heb je al een vermoeden?” vraagt Clau. Ik, hartje Amsterdam, kijk rond. NEE! Helemaal niet. “Leiden jullie me de weg!?” zeg ik, terwijl ik nog even aan mijn onderbroek denk. “Action!” Clau zegt dan: “Het ging vooral om de VOORkant van de onderbroek hoor.”

Dat stelt me al iets geruster: ‘lights, camera’… Maar: “Het is toch geen fotoshoot?” Om de één of andere reden lijkt me dat met een groeispurt-buik niet de meest geslaagde activiteit voor die dag. Dan zie ik weer de mannen en bedenk ik me dat die dan niet mee gegaan waren.

Na een paar minuutjes lopen, stoppen we voor een restaurant. ‘C taste’ staat er met grote letters op de voorgevel. Ik kijk, ik kijk nog eens goed en dan valt eindelijk het kwartje: “Oooooh! We gaan iets in het donker doen!” Clau en Daan knikken om het hardst: “Klopt! We gaan chocolade fonduen in het donker!”

Bril-jant. Fonduen in het donker. Met chocola. Geen wonder dat de mannen meewilden. Spelen met eten, dat wil toch iedereen? Het blijkt dat vooral Claudia graag speelt met eten. Zonder pardon probeert ze Daan en mij te grijpen met haar chocoladehandjes. En ze is iets te goed: Danielle zit er tenminste helemaal onder aan het eind. Het is geweldig. Wat een goed verjaardagscadeau.

* Stiekem was ik blij dat de mannen mee waren. Echtgenoot zat tegenover me en voerde me stukjes aardbei met chocola. Mjammie.

Share Button

3 comments

  1. Superleuk, doe cadeautjes. Anders is het toch alleen maar een soort uitwisseling elke keer. Of ik dit zelf zo leuk zou vinden, weet ik niet. Ik zie liever wat ik eet haha

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *