Zzzlapeloze Zwangere

Als je aan slapeloosheid lijdt, kun je zomaar opeens een superspannend leven hebben. En aangezien ik al maanden niet slaap (lang leve de hormonen), mocht er wel iets spannends gebeuren. En vrijdag-op-zaterdagnacht was het zover.

Terwijl ik al twee uur wakker ben, en opgegeven heb om in slaap te vallen, kijk ik tv in de woonkamer. Ik hoor geluiden op straat, maar dat is niets nieuws. Ook al is het 5 uur in de ochtend.

Tot ik gebonk hoor. Alsof er ergens op geslagen of tegenaan getrapt wordt. Ik hoor het een paar keer aan, maar besluit dan toch een blik uit het raam te werpen. Je weet tenslotte maar nooit.

Terwijl ik vanaf drie hoog de straat in tuur, zie ik drie jongens. Ze lijken gewoon te ouwehoeren, tot ik zie dat ze de deur van een pand proberen in te trappen. Mijn hoofd is, ondanks de twee bijzondere wakkere uren, blijkbaar nog niet helder want ik laat het ze nog twee keer doen. Dan word ik wakker: hé! Dat klopt helemaal niet! (Ik wijt de trage actie aan de ingenomen slaappil…)

Ik bel 112. Terwijl ik met de politie praat, en er inmiddels een wagen onderweg is, zie ik de jongens vluchten. Ze realiseren zich dat ze betrapt zijn. Ik beschrijf de vluchtroute aan de agente en zie dan een politiewagen onze straat inscheuren. Met dezelfde vaart scheurt hij ook weer weg. De instructies over het vluchtende drietal zijn doorgegeven en de achtervolging is ingezet.

Als de politieauto uit mijn gezichtsveld is verdwenen, bedenk ik me dat ik graag meegekeken had, maar dat dit het dan wel was. Niets blijkt minder waar. Om half zes gaat mijn mobiel: de politie. Of er een agent langs mag komen voor een getuigenverklaring. “Eh.. ja, natuurlijk!” In mijn rood-wit gestreepte pyjama waggel ik naar beneden en vertel de agent wat ik heb gezien. Schaamteloos, bedenk ik me later. Wat moet die man wel niet van me denken, in mijn gevangenispyjama met énorme buik?

’s Middags gaat de deurbel. De buurvrouw. Met een prachtig boeket bloemen, om me te bedanken dat ik 112 heb gebeld. Ik ben verbaasd, want voor mij is het normaal gedrag, maar zij vindt het toch speciaal.

En alsof dat nog niet genoeg is, belt de politie me weer. Om een uitgebreide getuigenverklaring op te nemen. En zondags kwamen ze me weer met een bezoekje vereren. Om een handtekening op te halen. Ze gaan grondig te werk. Deze nacht was de politie echt mijn beste vriend. Mijn bestaan als Zzzlapeloze Zwangere werd opeens een heel stuk interessanter.

zzzlapeloze zzzwangere

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *