De belachelijke klus

Je kunt je voorbereiden op zo’n bevalling. Je kunt naar yoga gaan, boeken lezen en vragen aan anderen hoe zij hun bevalling hebben ervaren. En of ze nog tips hebben. Ik deed al die dingen.

Toch is er uiteindelijk niets dat je voorbereid op al dat natuurgeweld. Want vanaf het moment dat de eerste wee zich aandient, ben je overgeleverd aan jouw lichaam en blijkt die hele voorbereiding voor niets te zijn geweest. Ik wist dat ik niet kon voorspellen wat ik zou kunnen verwachten, maar dat er helemaal niéts zou lijken op dat wat in de boekjes staat: dat had ik niet verwacht.

“Bevallen is dus écht héél stom,” riep ik tijdens en na de bevalling. Tijdens de bevalling gebruikte ik overigens andere, niet prinseswaardige, bewoordingen. Na de bevallingen paste ik mijn woordgebruik aan op degene die luisterde. Bij mijn moeder en Kamal riep ik alle woorden die ik tijdens de bevalling had gebruikt nog eens. Bij anderen zei ik: “Het is een mensonterende taak, die hele klus. Wie heeft dit bedacht?”

Ik kreeg te horen dat ik ‘uniek’ was in mijn bevallings-beleving. Maar dat weiger ik te geloven. Ik ben niet de enige die deze hele klus echt belachelijk vond. Waarom zegt de gemiddelde vrouw anders: “Dit nooit meer!” na een bevalling? Bevallen is dus écht. héél. héél. héél. stom. Uitroepteken, uitroepteken.

Maar man, wat een leuk product hebben we gemaakt. Het kostte bloed, zweet, tranen en belachelijk veel nare woorden, maar Dochter is de moeite waard. Of de klus het eindproduct rechtvaardigt, dat weet ik nog niet. Vraag me dat over een jaar nog maar eens. Tot dan fluister ik, naast de kusjes en liefkozingen, Dochter dagelijks toe: “Dat jij geen broertjes of zusjes krijgt, is jouw eigen schuld. Had je mama maar niet zo’n pijn moeten doen…”.

Dochter beloont me dan met een prachtige grijns. Dochter heeft haar doel bereikt: alleenheerser in huis.

Yfke pm

Share Button

5 comments

  1. Nou vind ik die 9 maanden voor mijn gevoel al veel te lang duren, het feit dat je na die 9 maanden nog even je lichaam flink moet laten uitputten om die 9 maanden te belonen vind ik helemaal belachelijk. Nee die sla ik graag over, al wil ik wel kinderen :P.

  2. Hoi Marlies!
    (Nog) Van harte gefeliciteerd met jullie dochter.
    En ooooh wat is bevallen K.U.T.!! Ik heb gevloekt, tijdens en ook na. Nooit meer, riep ik ook, en ik was boos (razend!) op alle vrouwen (moeders) die ik kende en die dit grote geheim gekoesterd hadden. Ik zou de hele wereld wel eens vertellen hoe gruwelijk bevallen is! En Kasper liet ik beloven dat als de kosmos bij mij dezelfde wrede grap uit zou halen zoals schijnbaar bij bijna iedere vrouw, de grap die me zou doen vergeten dat ik deze hel nooit meer mee wilde maken, dat hij me dan door elkaar zou rammelen en me wakker zou schudden.

    Toen Kas zo’n jaar later opperde dat een broertje of zusje toch best heel leuk zou zijn voor Jonna, maakte m’n hart een sprongetje. En nu is het – oh nee! – over maximaal 5 weken weer zover…

    Je bent dus gewaarschuwd. Niks alleenheerser, wacht maar! ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *