De eerste keer

Het is donderdagavond. Liever gezegd: het is donderdagnacht. Het is de dag voor Dochter gaat wennen op het Kinderdagverblijf. Terwijl Dochter eet, fluister ik haar toe dat we morgen weer ‘een eerste keer’ hebben. Ik vertel haar dat er een hoop ‘eerste keren’ gaan komen en dat mama dat elke keer weer spannend vindt. Dat dat er nu eenmaal bij hoort.

Echtgenoot gaat gelukkig mee, deze eerste keer. Ik overhandig Dochter aan één van de leidsters, die er aardig uitziet. Dochter begroet haar met een stralende lach, dus ik vertrouw er op dat het goedkomt. En ik veeg een paar tranen weg. Een uur later mogen we Dochter ophalen. Ik denk bij mezelf: “Hé, dit ging goed. Dit kan ik.” De cheesecake en cola light in de zon op een terras hielpen vast ook.

De maandag erop is het echt zover. Niks maar een uurtje, nee: een volle ochtend. Ik trek m’n mooiste rode jurk aan en ook Dochter krijgt een prachtig jurkje met stippen aan. Het leven in onze roze cocon is voorbij. We moeten de échte wereld in. Goedgejurkt betreden we de Opvang. Dochter heeft het iets moeilijker dan die ‘eerste keer’. Ze huilt heel even, maar besluit dan: prima. Moeder heeft het iets zwaarder: ik huil terwijl ik wegloop, ik huil terwijl ik auto rijd en ik huil als ik thuis ben. Ik houd mezelf voor: “Het is goed voor haar weerstand. Het is goed voor haar ontwikkeling. Het is goed voor Dochter.” En: “Jij wilde werken. Zeur dan niet.” Ik grijns mezelf toe. Hup. Een beetje mans, Marlies.

Ik haal adem en zet door. Zonder cheesecake, dit keer.

-1

Share Button

2 comments

  1. Pingback: Ajax HOI!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *