Herstelwerkzaamheden

Ik had gister Marlies-dag. Het was nodig om even bij te slapen, m’n lichaam rust te gunnen en gewoon: een dagje helemaal alleen voor mij. En dat werd dus een dag vol broodnodige herstelwerkzaamheden. Zonnebank, wenkbrauwen en kapper. Want m’n lijf kan wel een opknapbeurt gebruiken. Ik ben immers al 35. Het gaat niet meer vanzelf.

Zoals mijn haar. Het is niet meer te herkennen, het zijn niet meer de prachtige manen van weleer. Alle hormonen hebben hun werkje bijzonder goed gedaan en lieten mij achter met een hoofd vol niksigs. Tijd voor een paar blonde plukjes. Ik durf het aan. Ik moet immers wel, met zo’n hoofd vol niksigs?

Met een kop vol folie zit ik misprijzend naar mijn lilluke lokken te kijken. “Ik word grijs, he?” zucht ik tegen de kapster. “Nee hoor, niet echt,” zegt ze, terwijl ze nog eens keurend naar m’n haar kijkt. Mijn hart maakt een sprongetje: “Niet!?”

“Nee,” maakt ze me nog een beetje gelukkiger. “Ik zag een paar in het midden, maar voor de rest niks.” Ik wilde haar aan mijn boezem drukken en de liefde verklaren. Wat heet: ik wilde haar ten huwelijk vragen en zo mijn eigenste ha(a)rem starten.

Ik liet haar maar lekker in de kapsalon, in plaats van haar te ontvoeren. En ik wandelde trots naar buiten: met mijn blonde – dus niét grijs! – lokken.

kop vol folie1eindresultaat1

Share Button

6 comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *