Het schuldgevoel van een moeder

Ik schrijf wel zo makkelijk over mijn Marlies-dag, maar zo eenvoudig was het allemaal niet. Want het was zomaar de tweede keer die week dat ik mijn vijf maanden oude Dochter ‘alleen’ liet. Op zondag ging ik naar Ajax en op woensdag bracht ik haar een dagje extra naar het Kinderdagverblijf.

Ik hikte, ik pufte en ik steunde. En ik zei tegen Echtgenoot: “Zal ik haar nou wel echt daarheen brengen?” De eerste tien keer knikte hij nog lief en zei: “Ja, het is echt even goed voor je.” De volgende tien keer knikte hij alleen. Ik moest me er overheen zetten. Want Dochter krijgt, behalve allerlei verkoudheden, verder niks geks van het KDV. En, zoals Danits me fijntjes toefluisterde: “Van een beetje rust word je juist een betere moeder, heus geen slechtere.”

En toch voelde het niet zo. Zeker niet toen ze opeens een gat in de dag sliep en pas om 7.45 uur wakker werd. Ze was moe, hangerig en ik kreeg maar een paar lachjes. Alsof ze voelde dat mama haar een héle dag in de steek zou laten. Op Mama-dag notabene! De fijnste dag van de week!
Ik kleedde Dochter aan en bracht haar naar het KDV. We speelden samen even op het kleed. Ik gaf haar een kusje en nog één en nog één. “Papa komt je straks weer halen,” beloofde ik haar. Maar Dochter keek al niet eens meer naar mij. De leidster van het KDV was veel liever. Ik kon haar geen ongelijk geven. Die zorgde tenminste wél voor haar.

Ik slikte en ging weg. Naar de zonnebank. En de kapper. En ik genoot. Van het feit dat ik er met de minuut beter uit ging zien en van het feit dat ik even Marlies was. Maar het schuldgevoel bleef stiekem toch. Dat merkte ik toen ik de Hema inliep en daar een te schattig roze jasje zag hangen. Toen ik bij de kassa stond, zat dat jasje opeens in mijn mandje. En ik wist: ik koop mijn schuldgevoel af.

Echtgenoot werkte langer door en zou daarna Dochter ophalen. Maar om 16.45 uur was ik het zat. Ik wilde Dochter terug. Marlies-dag had lang genoeg geduurd: het was de allerhoogste tijd om weer Mama te zijn. En dus stapte ik in de auto en reed bijna huilend naar het KDV. En alle auto’s irriteerden me: “Stelletje slakken! Schiet op! Ik wil naar mijn Dochter toe!” Bijna rennend snelde ik door de gangen van het Kinderdagverblijf en stormde het lokaal van Dochter in: “Hier ben ik!” juichte ik!

Dochter keek eens naar me en begon te grijnzen, alsof ze zeggen wilde: “Lekker gehad, mam? Ik ook. Ik sliep heel veel vandaag en heb fijn gespeeld.” Oké, dat laatste vertelde haar juffie me, maar toch was ze zeer tevreden en drukte zich fijn tegen me aan. Niks geen bozigheid op haar slechte mama. Gewoon liefde. En ik zuchtte maar eens van opluchting: “Dit gaat mama nog eens doen. Maar voorlopig niet. Misschien over een half jaar ofzo…”

Share Button

4 comments

  1. Volgens mij ben je een heel erg betrokken moeder. En dat voelt jouw dochter echt wel op de momenten dat je er helemaal voor haar bent. Niets om zorgen over te maken!

  2. Ahw dit maakt je juist zo een lieve en leuke moeder. Maar vergeet niet door af en toe een mama dagje te hebben kan je er daarna weer 200% tegen aan ipv altijd doorgaan en soms daardoor op 50% te zitten ;)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *