#Nachtouders, deel 2

“Doe mij maar billen,” krijg ik als antwoord op de vraag wat de man tegenover mij eten wil. Met grote ogen kijkk ik hem aan en herhaal ongelovig: “Billen? Jij wilt billen eten?” Ik haal adem en voeg er vinnig aan toe:  “Dat doe je dan maar ergens anders.” Ik schud mijn hoofd van pure irritatie en zou deze man het liefst buiten de deur zetten.

De man begint te lachen: “‘Nee, nee, nee! Geen billen, BILEH! Dat is dessert in het Marokkaans!” Dan begin ik ook te lachen om deze Babylonische spraakverwarring. Natuurlijk is  ‘billeh’ dessert in het Marokkaans. Wie weet dat nou niet?

Terwijl wij nog hartelijk lachen, besluit Dochter aandacht nodig te hebben en laat van zich horen. Ik open, nog steeds lachend, mijn ogen en ontdek dat de man er helemaal niet is. Ik zat ver weg in dromenland.  Ik moet weer lachen. Want de grootste grap is dat dat hele woord niet eens bestaat. En mijn woordenschat van het Marokkaans telt toch al gauw vijf woorden. Dus ik kan het weten.

Ik draai me nog maar eens om. Ik heb nog 55 minuten.

Share Button

One comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *