Een moeder is gauw tevreden

Toen ik Dochter gister ophaalde, vertelde haar Gastouder dat ze poes zei. Niet zo gek op zich: Gastouder’s dochter droeg een trui met een poes. Wat wél gek is: wij hebben vier poezen en al wat ze daar tegen zegt, is: ‘mauw’, ‘beer’ en ‘baby’. Hoe hard wij ook proberen haar poes te laten zeggen: ze zegt het niet.

Ze doet net alsof dus, want bij haar Gastouder roept ze het blijkbaar zo. ‘Poes’ zeiden we tegen haar, ‘mauw’ gaf ze als antwoord. Ik haalde berustend mijn schouders op: hardop lachen, lopen, alles doet ze het eerst bij de opvang.

Thuis probeerde ik haar nog eens poes te laten zeggen: helaas, no deal. Maar ik denk dat ze me toch wat zielig vond, want ze gunde mij ook iets: bij het boekje lezen, riep ze opeens ‘toettoet’ toen ze een vrachtauto zag. Toen het boekje uit was, zei ze: ‘doei doei’. En toen ze vanmorgen haar ontbijt op had, zei ik ‘opperdepop’. Ze herhaalde me vrolijk: ‘oppop’.

Een moeder is al blij met kleine dingen. ‘Poes’ hoor ik nog wel een keer. Als ze twintig is.

Share Button

3 comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *