Poes!

Dochter is een slim grietje. Niet zo slim dat ik kan roepen dat ze nu al een huis tekent, het ABC opzegt of weet hoeveel 2 x 2 is. Maar ze weet dondersgoed hoe ze papa en mama moet bespelen. Niet om gedaan te krijgen wat ze dolgraag wil, maar ze weet wel hoe ze ons gek maakt.

Ze zegt nog steeds geen Poes. Bij ons. En dat terwijl ze bij haar Gastouder het regelmatig roept. Een hele dag lang.

Ze deed dit eerder. Toen ze voor het eerst hardop lachte, bijvoorbeeld. ‘Schaterlachen vandaag‘, vertelde de leidster van de Kinderopvang me. Ik moest er toen nog twee weken op wachten. En ik ben best grappig, al zeg ik het zelf.

Lopen, hetzelfde verhaal. We oefenden ons gek, maar lopen? Ho maar. Toen Echtgenoot haar ophaalde bij haar Gastouder, zei hij gekscherend: “Misschien loopt ze volgende week ein-de-lijk.” Stomverbaasd was hij – en ik – dat ze al liep. Al minstens een week. Wij moesten opnieuw twee weken wachten.

Een slim grietje dus. Op 2×2 moeten we nog even wachten, vermoed ik. Op Poes ook. Ik heb geduld.

Share Button

One comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *