Category Archives: Blunderprinses

Kak! Domme!

26d3316c-8888-47f9-a8ad-dee23b4a2045Dat Yfke ons een spiegel voor zou houden, dat wisten we. En dat ze heel goed praten kan, weten we inmiddels ook. Trots zijn we, als ze zinnen zegt als: ‘Waar ben je nou?’ en ‘Wat doe je?’

Een beetje buikpijn kreeg ik toen ze het woord ‘kak!’ om de haverklap zei. Kak: niet het netste woord en door veel mensen gebruikt in plaats van ‘shit’. Niet door ons overigens. Maar toch: hoé komt ze dan aan het woord?

Vervolgens kwam er nog een woordje bij: ‘Domme!’
Slik: zegt ons kind nu verdomme? Dat is echt zó niet de bedoeling.
Ik zei tegen Echtgenoot: ‘Ik gebruik dat woord niet, maar jij soms wel! Daar is die spiegel!’ Ondertussen liep Yfke dagenlang vrolijk de hele dag te roepen: ‘Domme! Domme!’

Ze riep het ook bij opa en oma. En bij beppe. Op het moment dat het schaamtegevoel over mijn vloekende dochter de overhand nam, stopte ik haar in bad. ‘Kak! Domme!’ wees ze stralend naar haar trommel. En vervolgens trommelde ze vrolijk een liedje, terwijl ze zong: ‘Domme! Domme! Domme!’

Wat een opluchting. ‘Kijk! Trommel!’ zijn de woordjes die ze zegt. Net als dat ‘ple-klak’ een prullenbak is. Het klinkt gewoon nét even anders. ?

Koffie pot

12923191_10154189168806042_3274081074319287211_nYfke zag een koffiepot en kandelaren. Yfke dacht dat het koffiekopjes waren. Yfke schonk vrolijk koffie in de kandelaren en wilde haar papa een kopje koffie geven. Voordat mama nee kon zeggen, viel de kandelaar uit Yfke’s handjes. Midden in de tweedehands spullen-winkel.

‘Oh oh! Koffie! Pot!’ riep Yfke.

‘Ja, die is wel kapot, ja…’ zei ik, terwijl ik wat moeizaam slikte.

Carré op stelten

12718087_10154208023326042_1497197919655671566_n‘Reinaaaaaaa! Reinaaaaaa!’ riep ik dwars door de hoofdzaal van Carré om mijn lieftallige collega te vinden. Vastbesloten zei ik tegen alle mensen in de loge, die me toch wat vreemd aan zaten te kijken: ‘Ooit krijg ik een JA!’

San hikte alleen. Van het lachen. Zij is wel wat gewend.

‘Reinaaaaa! Reinaaaa!’ riep ik mijn lieve – en zó niet schreeuwerige collega die ook ergens in de zaal zat weer. ‘Dit vindt ze vast niet leuk,’ grinnikte ik tegen de hikkende San.

‘Jahaaaaa!’ klonk er van de andere kant van de zaal. En ondertussen appte Reina: ‘hoger kijken!’

Als twee schoolmeisjes zwaaiden we naar elkaar en stuurden we elkaar app-foto’s.

Tevreden begon ik aan het tweede deel van PIPPIN. En San hikte nog wat na. Van pure meligheid.

Het was een goeie avond.