Category Archives: Feest!

Carré op stelten

12718087_10154208023326042_1497197919655671566_n‘Reinaaaaaaa! Reinaaaaaa!’ riep ik dwars door de hoofdzaal van Carré om mijn lieftallige collega te vinden. Vastbesloten zei ik tegen alle mensen in de loge, die me toch wat vreemd aan zaten te kijken: ‘Ooit krijg ik een JA!’

San hikte alleen. Van het lachen. Zij is wel wat gewend.

‘Reinaaaaa! Reinaaaa!’ riep ik mijn lieve – en zó niet schreeuwerige collega die ook ergens in de zaal zat weer. ‘Dit vindt ze vast niet leuk,’ grinnikte ik tegen de hikkende San.

‘Jahaaaaa!’ klonk er van de andere kant van de zaal. En ondertussen appte Reina: ‘hoger kijken!’

Als twee schoolmeisjes zwaaiden we naar elkaar en stuurden we elkaar app-foto’s.

Tevreden begon ik aan het tweede deel van PIPPIN. En San hikte nog wat na. Van pure meligheid.

Het was een goeie avond.

Creatieve blokkade

Bij een bruiloft hoort een vrijgezellendag. Dus toen M. ging trouwen met haar L., werden er al snel plannen gemaakt voor een heuse vrijgezellendag. En zwanger of niet; ik wist dat ik erbij wilde zijn! Ik houd wel van een feestje. Ook al zou ik maar de helft van het feest meemaken, want (behoorlijk) zwanger, ik moest en zou mee.Het was het waard. Want de reactie van M. was onvergetelijk. Ze zag ons staan en het eerste wat ze zei, was: “Ik ga eerst even een sigaret roken.” Gelukkig trok ze snel bij en kon het Grote Genieten gaan beginnen.En Genieten deden we. Van de overheerlijke happies die moeder en zus hadden voorbereid voor de bijzonder uitgebreide high tea. Ik had de prosecco ingeruild voor een colaatje light, maar genoot net zo hard. Van M. die er zo stralend uitzag, zoals het hoort bij een aanstaand bruidje, en van de pret die we hadden.En de pret duurde voort. We gingen namelijk naar Leeuwarden, voor een Creatief Uitje. Ik ben dol op uitjes, dus ik kon niet wachten. Het creatieve uitje was: klompen pimpen. Letterlijk dat. Ik was alleen even vergeten dat ik helemaal niet creatief ben. Gewoon niet. Dat ik blokkeer bij zoveel creatieve uitdaging.

Dat was precies wat er gebeurde. Terwijl om me heen de vrouwen de uitdaging met hun te pimpen klomp aangingen, treuzelde ik. Bij het kiezen van een servet. Bij de keuze van een kleur. Bij de keuze van alles. Ik giechelde wat en probeerde de kunst af te kijken van al het creatieve talent om me heen. “Moeilijk he, keuzes maken? Dat had ik ook toen ik zwanger was,” zei de begeleidster. Ik had het lef niet om haar te zeggen dat de besluiteloosheid kwam door mijn niet-aanwezige creatieve gen. Ik knikte en giechelde maar weer wat.

Tot overmaat van ramp schoot ik vervolgens ook genadeloos uit met mijn verfkwast: witte verf op mijn rode shirt. Ik knoeide en kreeg een schort. Ik bekeek mezelf in de spiegel en knikte berustend: ik blokkeer bij creativiteit. We maakten die dag de mooiste klompen en de lelijkste waren van mij. Maar dat gaf niets, want wat een pret! En daar ging het uiteindelijk om. Missie geslaagd.

klompen pimpen

Kerst 2013: brandende kaarsjes

“Ik moet werken met Kerst,” zei ik, als men me vroeg wat ik ging doen met de feestdagen. Dat leverde me steevast medelijdende blikken op: ah, balen! Ik bedacht me pas later: ik had het heel anders moeten zeggen. “Ik mag werken met Kerst!” Ik vond het namelijk helemaal niet erg om te werken met Kerst.Een Kerstbrunch voor de gasten van Ronald McDonald Huis VUmc is een welkome afleiding van de lange en vaak spannende dagen in het ziekenhuis. Ondanks de moeilijke tijd, toch een feestelijk tintje. Aandacht voor mensen die het moeilijk hebben. Uiteindelijk is dat waar Kerst om draait.

En dus stond ik om half acht al in het Huis om alles voor te bereiden. Ik was gelukkig niet alleen, want collega R. en wat vrijwilligers sloten zich bij me aan. Dankzij oud-gasten konden we een overheerlijke brunch aanbieden, gemaakt door een superrestaurant. De koks kwamen het eten brengen en alles rook heerlijk.

We openden de brunch met het aansteken van kaarsjes voor alle kindjes van de gasten in het ziekenhuis, we noemden ze bij naam. Een symbolisch gebaar. Een kaarsje van hoop, van warmte, maar vooral van kracht.

Een drukke kerst, maar een hele speciale kerst. Met een brok in mijn keel reed ik naar huis. Wat zijn wij enorm gelukkig dat we kerst gewoon thuis kunnen vieren, met familie om ons heen. Nooit eerder waardeerde ik de Kerst bij onze familie zo enorm als dit keer – steeds moest ik denken aan die brandende kaarsjes in de vensterbank.

1521895_10152208988886042_484744076_n