Category Archives: In en om het huis

Toen was ze van mij

12524406_10154183341586042_1870151721704833645_nFugel is nogal een eigenzinnige chick. Ze overleefde twee echtgenoten en deelt haar huis dagelijks met vier katten. Ze maalt er niet om. Ze heeft echt een eigen mening en is niet bang die te delen. Als ze honger heeft en er naar haar zin te weinig voer is, drukt ze met haar kopje het deksel van haar voederbakje en ontsnapt. Ze maalt op dat moment nog steeds niet om de vier katten. Zij ook niet om haar, trouwens.

Zo ook vandaag. En ze was niet van plan zich te laten pakken. Tot ze in de vaas vloog. Toen was ze van mij.

Een ruimteschip in Kollum

13051676_10154243796166042_451320278186669844_n‘Wat is er?’ Ik schrik wakker om 5.07 uur als Echtgenoot over me heen klimt, het bed uit. Voor Yfke kan hij er niet uitgaan: ons slaapmutsje logeert bij oma. ‘Hoor je iets?’ vraag ik onnozel, nog doof van de diepe slaap waar ik uit werd gehaald.

‘Ja,’ zegt mijn stoere man en hij loopt de trap af. Ik moet nog wakker worden. Na een minuut of drie trekt mijn slaapdoofheid weg en hoor ik wat hij hoorde. Het lijkt wel het geluid van een ruimtevaartschip. Het is vast de slaperigheid die me parten speelt, maar ik bedenk me serieus dat er ruimte genoeg is voor de aliens om te landen. De hectares weiland vliegen je hier om de oren.

Ik moet plassen (en wil dat ruimtevaartschip graag zien) en loop ook de trap af. Mijn Echtgenoot is buiten: ‘Het is de melkmachine,’ bromt hij. ‘Ik herkende het geluid niet.’ Ik knik: ‘Ik ben echt heel blij dat we wakker zijn, maar ik ga weer naar boven.’

9.10 uur: ik neem een bad en kijk uit over de weilanden. Er mist iets. Een ruimtevaartschip, ofzo.

Er is iets geks aan de hand…

Er is iets geks aan de hand in ons tijdelijke huis. Echtgenoot dacht eerst dat ik een grapje maakte, of ‘iets niet goed deed’. En ik dacht (echt) dat ik gek werd.

Het gebeurde in eerste instantie natuurlijk alleen bij mij: als ik de lamp boven op de overloop uitdeed, duurde het een paar seconden en dan sprong hij, floeps, weer aan. En met geen mogelijkheid kreeg ik dan de lamp uit. Steeds opnieuw sprong hij aan: alsof iemand anders op een knopje drukte. Ik ben zelfs eens heel zachtjes naar beneden gerend, om te kijken of Echtgenoot me voor de gek hield. Hij lag languit op de bank.

Natuurlijk gebeurde het niet als Echtgenoot de lamp uitdeed. Dat zou namelijk lang zo leuk niet zijn.

Vanmorgen gebeurde het weer. En gelukkig dit keer waar Echtgenoot bij was!
Ik kroop in bed, Dochter lag ook net weer. Hij deed de lamp uit en schoof tegen me aan. En net op het moment dat ik mijn ijzige pootjes tegen zijn benen aan drukte: floeps! Lamp aan.

“Zag je dat! Zag je dat!” riep ik, blij dat hij er eindelijk bij was. “Ik zag niks. Ik had m’n ogen dicht,” bromde hij. Maar hij stapte uit bed en drukte nog eens op het lichtknopje. Lamp uit.

We kropen weer tegen elkaar aan kletsten nog even verder. Zeker 30 seconden later: FLOEPS! Lamp weer aan.
“Het zijn de zekeringen,” aldus mijn broodnuchtere Echtgenoot.

Ik hoop het maar. Want weet niet zeker of ik wil weten wat het alternatief is.

10945015_10153124680386042_8514178577224670972_n

#Nachtouders, deel 2

“Doe mij maar billen,” krijg ik als antwoord op de vraag wat de man tegenover mij eten wil. Met grote ogen kijkk ik hem aan en herhaal ongelovig: “Billen? Jij wilt billen eten?” Ik haal adem en voeg er vinnig aan toe:  “Dat doe je dan maar ergens anders.” Ik schud mijn hoofd van pure irritatie en zou deze man het liefst buiten de deur zetten.

De man begint te lachen: “‘Nee, nee, nee! Geen billen, BILEH! Dat is dessert in het Marokkaans!” Dan begin ik ook te lachen om deze Babylonische spraakverwarring. Natuurlijk is  ‘billeh’ dessert in het Marokkaans. Wie weet dat nou niet?

Terwijl wij nog hartelijk lachen, besluit Dochter aandacht nodig te hebben en laat van zich horen. Ik open, nog steeds lachend, mijn ogen en ontdek dat de man er helemaal niet is. Ik zat ver weg in dromenland.  Ik moet weer lachen. Want de grootste grap is dat dat hele woord niet eens bestaat. En mijn woordenschat van het Marokkaans telt toch al gauw vijf woorden. Dus ik kan het weten.

Ik draai me nog maar eens om. Ik heb nog 55 minuten.