Category Archives: Moeder

Kak! Domme!

26d3316c-8888-47f9-a8ad-dee23b4a2045Dat Yfke ons een spiegel voor zou houden, dat wisten we. En dat ze heel goed praten kan, weten we inmiddels ook. Trots zijn we, als ze zinnen zegt als: ‘Waar ben je nou?’ en ‘Wat doe je?’

Een beetje buikpijn kreeg ik toen ze het woord ‘kak!’ om de haverklap zei. Kak: niet het netste woord en door veel mensen gebruikt in plaats van ‘shit’. Niet door ons overigens. Maar toch: hoé komt ze dan aan het woord?

Vervolgens kwam er nog een woordje bij: ‘Domme!’
Slik: zegt ons kind nu verdomme? Dat is echt zó niet de bedoeling.
Ik zei tegen Echtgenoot: ‘Ik gebruik dat woord niet, maar jij soms wel! Daar is die spiegel!’ Ondertussen liep Yfke dagenlang vrolijk de hele dag te roepen: ‘Domme! Domme!’

Ze riep het ook bij opa en oma. En bij beppe. Op het moment dat het schaamtegevoel over mijn vloekende dochter de overhand nam, stopte ik haar in bad. ‘Kak! Domme!’ wees ze stralend naar haar trommel. En vervolgens trommelde ze vrolijk een liedje, terwijl ze zong: ‘Domme! Domme! Domme!’

Wat een opluchting. ‘Kijk! Trommel!’ zijn de woordjes die ze zegt. Net als dat ‘ple-klak’ een prullenbak is. Het klinkt gewoon nét even anders. ?

Poepen en Yoga

12986957_10154231094986042_1862949641136870061_nPoepen en plassen is een onderwerp in huis. Yfke wil op de wc om te poepen (als ze al in haar luier gepoept heeft) en te plassen (als ze eigenlijk niet hoeft). Ik loop heen en weer naar de ‘zee!’ als ze erom vraagt: je moet toch ergens beginnen.

Hoezeer het een onderwerp is in huis, bleek afgelopen zaterdag tijdens de yogales. Ik lag in elkaar gevouwen: op mijn knieeen, hoofd ertusssen). Yfke drentelde wat om me heen. Opeens zag ze kansen: ‘Poep! Poep!’ riep ze en ze begon aan mijn broek te sjorren. ‘Mama! Poepen!’ riep ze trots.

Snel trok ik m’n half uitgetrokken broek weer omhoog. ‘Nee, mama hoeft niet te poepen. Maar fijn dat je er zo mee bezig bent.’ ?

Dat mei net!

13177866_10154282796356042_1183810014755324859_nYfke is een geboren Amsterdamse, maar ze heeft duidelijk Friese roots. Dat kan ook niet anders als je Yfke Stientje Gaeline Postma heet. Het lijkt mij dan ook leuk als ze wat Fries spreekt. Of op z’n minst verstaat. En dus gooi ik dagelijks mijn Friese woordenschat in de strijd. Dat zijn welgeteld 20 Friese woorden.

‘Net dwaan!’, ‘Hân’ of ‘dat mei net’ roep ik met enige regelmaat. Om de één of andere reden ken ik voornamelijk ‘bestraffend Fries’, dus om haar ook iets anders te leren, tel ik soms tot tien met haar. Ik sta voor schut, maar zij heeft toch niet door dat ik de Friese taal niet goed uitspreek.

Vanmiddag bleken mijn inspanningen niet voor niks. We speelden samen in de ‘hang gank’ (Zandbak op z’n Yf’s): we bakten taartjes om ze vervolgens op gruwelijke wijze te slopen. En na elk taartje zei ze: ‘klaar-klear.’ Nederlands en Fries door elkaar. Mem is sa grutsk.

Traditie, traditie

Het vormen van een gezin kost tijd. Echtgenoot, Dochter en ik vormen nu op de kop af tien maanden een gezin. Precies tien maanden geleden mochten wij onze prachtige Dochter verwelkomen en naast de slapeloze nachten, kregen we er nog een kopzorg bij: haar onze tradities, normen en waarden meegeven.

De normen en waarden vallen nog mee op dit moment. Als je tien maanden bent, is ‘nee’ zeggen te gek, maar het begrip begint pas net te komen. Tradities daarentegen, daar kun je niet vroeg genoeg mee beginnen. En dus vogelen Echtgenoot en ik tussen tradities van hem, tradities van mij en nieuwe tradities. Want sommige tradities komen niet door onze strenge, doch zeer rechtvaardige, ballotagecommissie. We proberen nader tot elkaar te komen, traditie-technisch gezien.

Sinterklaas is geweest en dat vierden we met de mama’s hele gezin. Al ruim twintig jaar vieren we het met dezelfde groep mensen en er viel wel eens iemand af, maar er kwamen vooral mensen bij. De gedichten zijn berucht bij onze Sinterklaasavond en Dochter heeft haar eerste gedicht al binnen. Traditie: check.

Met Kerst waren we allebei druk aan het werk en vielen eventuele tradities in het water. Hoewel: hard werken is dan weer een prachtige waarde, dus kunnen we die alvast afvinken.

Met Oud & Nieuw heeft Echtgenoot een hele belangrijke traditie. Eentje die ik liever links liet liggen. Hij luistert en kijkt graag namelijk naar het Nieuwjaarsconcert. Terwijl ik nog uitkater van de Top 2000, is hij een halve dirigent op de bank. Een traditie die hij dolgraag wil meegeven aan Dochter. Van mij hoefde het niet zo nodig, maar ja: tradities zijn tradities.

Vandaag is Echtgenoot aan het werk. Vanmorgen om zeven uur begonnen. Dochter is, na een doorwaakte nacht, ingestort en ligt zoet te snurken. En ik zit op de bank. Op Nieuwjaarsdag. Met het Nieuwjaarsconcert aan. Je kunt tenslotte niet vroeg genoeg beginnen met een traditie. Of ik nou wil of niet.
traditie