Category Archives: Wel en wee

Herstelwerkzaamheden

Ik had gister Marlies-dag. Het was nodig om even bij te slapen, m’n lichaam rust te gunnen en gewoon: een dagje helemaal alleen voor mij. En dat werd dus een dag vol broodnodige herstelwerkzaamheden. Zonnebank, wenkbrauwen en kapper. Want m’n lijf kan wel een opknapbeurt gebruiken. Ik ben immers al 35. Het gaat niet meer vanzelf.

Zoals mijn haar. Het is niet meer te herkennen, het zijn niet meer de prachtige manen van weleer. Alle hormonen hebben hun werkje bijzonder goed gedaan en lieten mij achter met een hoofd vol niksigs. Tijd voor een paar blonde plukjes. Ik durf het aan. Ik moet immers wel, met zo’n hoofd vol niksigs?

Met een kop vol folie zit ik misprijzend naar mijn lilluke lokken te kijken. “Ik word grijs, he?” zucht ik tegen de kapster. “Nee hoor, niet echt,” zegt ze, terwijl ze nog eens keurend naar m’n haar kijkt. Mijn hart maakt een sprongetje: “Niet!?”

“Nee,” maakt ze me nog een beetje gelukkiger. “Ik zag een paar in het midden, maar voor de rest niks.” Ik wilde haar aan mijn boezem drukken en de liefde verklaren. Wat heet: ik wilde haar ten huwelijk vragen en zo mijn eigenste ha(a)rem starten.

Ik liet haar maar lekker in de kapsalon, in plaats van haar te ontvoeren. En ik wandelde trots naar buiten: met mijn blonde – dus niét grijs! – lokken.

kop vol folie1eindresultaat1

Over badpakken en monsters

Het verhaal van de chille vrijwilligster en de 35 jaar oude taart deelde ik al eerder met mijn moeder en Sandra. De laatste lachte me hartelijk uit. Zonder enige moeite lachte ze. En hard ook.

Mijn moeder lachte me ook smakelijk uit. Maar zij maakte het nog een stapje erger. Ze stuurde me een sms: “Ik heb nog badpakken voor jou. Nooit aan gehad. Misschien een lekkere afwisseling met bikini voor de vakantie. Je bent ook al 35.”

….

Ik was even stil. En smste toen terug. Een volwassen antwoord. Zoals het een (toen nog) bijna 35-jarige vrouw betaamt. Netjes, beschaafd en met respect voor de mama. Ik kan trots zijn op mezelf.

mama

Spelen met eten

Doe-cadeautjes deugen. Dat is een duidelijke stelregel die ik met mijn vriendinnen hanteer. Dus of het nu met San en Danits of met Claudia en Danielle is: we geven elkaar met enige regelmaat een doe-cadeau. Iets gek, leuks of grappigs: we houden ervan. En helemaal leuk is als het geheim gehouden wordt.

Zo kreeg ik dit jaar (oké, 2013 inmiddels) een surprise-doe-ding voor mijn verjaardag van Clau en Daan. Een spannende, want het hint-cadeau was een onderbroek met ‘Lights, Camera’ op de voorkant en ‘Action’ op de achterkant. Daarnaast zouden de mannen ook meegaan.

En die twee dingen bij elkaar brachten me in totale verwarring. Extra leuk, voor Clau en Daan tenminste, was dat we pas in december de date konden maken. En dat gaf hen, en Echtgenoot, uitgebreid de gelegenheid om me totaal in verwarring te brengen.

Regelmatig probeerde ik bij Echtgenoot te achterhalen wat we nou precies gingen doen: “Ik snap het niet. Want hoe kan het dat de mannen mee gaan? Meestal vinden mannen de dingen die ik leuk vind, juist helemaal niet leuk!” Echtgenoot knikt. Dat klopt vaak wel. “Maar waarom gaan jullie dan mee?” Echtgenoot haalt zijn schouders op: “Puur uit liefde.”

Dan breekt de bewuste zondag in december aan. Tijd voor het doe-cadeau. Ik trek de speciale onderbroek aan. De witte letters ‘Action’ op mijn billen boezemen me toch wat angst in. Ik probeer het nog eens bij mijn Echtgenoot: “Dat Action he? Lukt dat wel, met mijn zwangere buik?” Er komt geen antwoord.

Daan en Clau zijn al net zo mysterieus. En hun mannen vinden het allemaal wel grappig, geloof ik. “Heb je al een vermoeden?” vraagt Clau. Ik, hartje Amsterdam, kijk rond. NEE! Helemaal niet. “Leiden jullie me de weg!?” zeg ik, terwijl ik nog even aan mijn onderbroek denk. “Action!” Clau zegt dan: “Het ging vooral om de VOORkant van de onderbroek hoor.”

Dat stelt me al iets geruster: ‘lights, camera’… Maar: “Het is toch geen fotoshoot?” Om de één of andere reden lijkt me dat met een groeispurt-buik niet de meest geslaagde activiteit voor die dag. Dan zie ik weer de mannen en bedenk ik me dat die dan niet mee gegaan waren.

Na een paar minuutjes lopen, stoppen we voor een restaurant. ‘C taste’ staat er met grote letters op de voorgevel. Ik kijk, ik kijk nog eens goed en dan valt eindelijk het kwartje: “Oooooh! We gaan iets in het donker doen!” Clau en Daan knikken om het hardst: “Klopt! We gaan chocolade fonduen in het donker!”

Bril-jant. Fonduen in het donker. Met chocola. Geen wonder dat de mannen meewilden. Spelen met eten, dat wil toch iedereen? Het blijkt dat vooral Claudia graag speelt met eten. Zonder pardon probeert ze Daan en mij te grijpen met haar chocoladehandjes. En ze is iets te goed: Danielle zit er tenminste helemaal onder aan het eind. Het is geweldig. Wat een goed verjaardagscadeau.

* Stiekem was ik blij dat de mannen mee waren. Echtgenoot zat tegenover me en voerde me stukjes aardbei met chocola. Mjammie.

De stress-bal

Het was zo’n dag waarop je beter in bed had kunnen blijven liggen. Zo’n dag waarvan je bij voorbaat weet: het komt niet meer goed.

oepsHet begint overigens helemaal niet slecht. Ik kijk in de spiegel en besluit dat ik een goeie dag heb, look-technisch gezien. Ik knik tevreden tegen mijn spiegelbeeld en wandel de deur uit. Maar zoals dat vaker gaat, ik heb daar gelukkig niet heel vaak last van, wordt de dag al snel minder. Zonder duidelijk aanwijsbare reden overigens.

Gelukkig heb ik een stressbal. Werkt fijn tegen de zwangere RSI-handjes en dus kneed ik ‘m graag fijn. Hij ligt me steevast toe te stralen, mijn mooie oranje Ballie. En ook mijn collega’s hebben al eens de vreugde die Ballie in het leven brengt, mogen ervaren.

Een trouwe steun. Tot gister. Want of Ballie nu zelf de moed opgaf na wekenlang een kneedbeurt of dat ik té hard kneep? We zullen het nooit weten.

Wat ik wél weet, is dat Ballie ontplofte. In mijn gezicht, over m’n trui, over m’n broek, laarzen, vloer… In een straal van één vierkante meter lag er meel. Alsof ik een bakkersvrouw was.

Teleurgesteld keek ik naar Ballie: ‘Et tu, Ballie? Maak jij mijn dag ook nog minder draaglijk?’

De dag werd niet beter.