Carré op stelten

12718087_10154208023326042_1497197919655671566_n‘Reinaaaaaaa! Reinaaaaaa!’ riep ik dwars door de hoofdzaal van Carré om mijn lieftallige collega te vinden. Vastbesloten zei ik tegen alle mensen in de loge, die me toch wat vreemd aan zaten te kijken: ‘Ooit krijg ik een JA!’

San hikte alleen. Van het lachen. Zij is wel wat gewend.

‘Reinaaaaa! Reinaaaa!’ riep ik mijn lieve – en zó niet schreeuwerige collega die ook ergens in de zaal zat weer. ‘Dit vindt ze vast niet leuk,’ grinnikte ik tegen de hikkende San.

‘Jahaaaaa!’ klonk er van de andere kant van de zaal. En ondertussen appte Reina: ‘hoger kijken!’

Als twee schoolmeisjes zwaaiden we naar elkaar en stuurden we elkaar app-foto’s.

Tevreden begon ik aan het tweede deel van PIPPIN. En San hikte nog wat na. Van pure meligheid.

Het was een goeie avond.

Share Button

San’s nieuwe coupe

12933076_10154208201291042_547226901591238154_nUh, San? Wat doe je?’

We lopen over de grachten, als we een rij met foto’s van haren zien. San staat met haar neus tegen één van die foto’s aangeplakt.

‘Uh, San? Wat doe je?’

San kijkt me verontwaardigd aan: ‘Dat is mijn coupe!’ Ik blijf verbaasd kijken: ‘Uh…’

‘Je moest me op de foto zetten, zodat ik weet of het me staahaaat!’ maakt ze wat ongeduldig duidelijk.

‘Oh. Ja. Die zag ik niet aankomen. Maar het stond bijzonder hoor, jij met je neus tegen de muur aan geplakt. Ik zou het vaker doen, als ik jou was.’

Share Button

Poepen en Yoga

12986957_10154231094986042_1862949641136870061_nPoepen en plassen is een onderwerp in huis. Yfke wil op de wc om te poepen (als ze al in haar luier gepoept heeft) en te plassen (als ze eigenlijk niet hoeft). Ik loop heen en weer naar de ‘zee!’ als ze erom vraagt: je moet toch ergens beginnen.

Hoezeer het een onderwerp is in huis, bleek afgelopen zaterdag tijdens de yogales. Ik lag in elkaar gevouwen: op mijn knieeen, hoofd ertusssen). Yfke drentelde wat om me heen. Opeens zag ze kansen: ‘Poep! Poep!’ riep ze en ze begon aan mijn broek te sjorren. ‘Mama! Poepen!’ riep ze trots.

Snel trok ik m’n half uitgetrokken broek weer omhoog. ‘Nee, mama hoeft niet te poepen. Maar fijn dat je er zo mee bezig bent.’ ?

Share Button

Een ruimteschip in Kollum

13051676_10154243796166042_451320278186669844_n‘Wat is er?’ Ik schrik wakker om 5.07 uur als Echtgenoot over me heen klimt, het bed uit. Voor Yfke kan hij er niet uitgaan: ons slaapmutsje logeert bij oma. ‘Hoor je iets?’ vraag ik onnozel, nog doof van de diepe slaap waar ik uit werd gehaald.

‘Ja,’ zegt mijn stoere man en hij loopt de trap af. Ik moet nog wakker worden. Na een minuut of drie trekt mijn slaapdoofheid weg en hoor ik wat hij hoorde. Het lijkt wel het geluid van een ruimtevaartschip. Het is vast de slaperigheid die me parten speelt, maar ik bedenk me serieus dat er ruimte genoeg is voor de aliens om te landen. De hectares weiland vliegen je hier om de oren.

Ik moet plassen (en wil dat ruimtevaartschip graag zien) en loop ook de trap af. Mijn Echtgenoot is buiten: ‘Het is de melkmachine,’ bromt hij. ‘Ik herkende het geluid niet.’ Ik knik: ‘Ik ben echt heel blij dat we wakker zijn, maar ik ga weer naar boven.’

9.10 uur: ik neem een bad en kijk uit over de weilanden. Er mist iets. Een ruimtevaartschip, ofzo.

Share Button