Tag Archives: 121212

Over een torselet en lichte paniek

Ook al regel je het allemaal nog zo goed, er gaat altijd wel iets mis. Ook bij onze bruiloft. Om 10.25 uur haalt mijn moeder de jurk uit de andere kamer. Ik word op dat moment nog opgemaakt en Bijna Echtgenoot is onderweg naar het bruidsboeket. We hebben afgesproken om 10.45 uur. Een dag gepland met bijna militaire precisie.

Mijn moeders kreet uit de andere slaapkamer is er één van pure paniek: “Jouw torseletje zit er niet bij!” Ik glimlach en denk op dat moment nog dat het wel mee zal vallen. Mijn moeder is natuurlijk ook wat gespannen, haar enige dochter trouwt vandaag. En dankzij mijn neef ben ik de rust zelve. Niets blijkt minder waar: het torselet is werkelijk niet te vinden.

Mijn moeder belt de bruidswinkel. Zij zeggen dat deze waarschijnlijk onderin de tas van de jurk zit. Daar stoppen ze de torselet namelijk altijd.  Maar de jurktas zit al in de tas voor de huwelijksnacht. En die staat al in de Bed & Breakfast waar wij onze huwelijksnacht zullen doorbrengen. Mijn moeder staat te trillen op haar benen en ik kan alleen maar giechelen. Maar ik weet ook: zonder torselet hangt de boel ook maar wat suffig in de jurk. Zo’n ding is vrij noodzakelijk, als je een mooie bruid wil zijn.

Er zit maar één ding op: halsoverkop naar een lingeriezaak. Terwijl mijn moeder met haar liefde naar de winkelstraat in het dorp snelt, heb ik opeens een helder moment. Maar ik kan het niet delen met mijn moeder. Want ik heb, om de één of andere reden, in alle consternatie haar telefoon, Bijna Echtgenoot heeft de mijne en mijn moeder is telefonisch onbereikbaar.

We vinden al snel een oplossing: ik laat vriendin en opmaakster Petra naar Bijna Echtgenoot bellen: “Ben jij nog in de winkelstraat?  Nee? Je moet terug! Je moet moeder onderscheppen en haar de sleutel voor de B&B geven. In de tas zit nog iets voor de kleding van Marlies.”

Bijna Echtgenoot vertelde later dat hij dacht: ‘het zal ook niet’, maar rijdt erheen. Ze treffen mijn moeder en ze spurt de B&B in. Ze vindt de tas en  zoekt hysterisch naar het torseletje. Ze kan ‘m niet vinden. Maar inmiddels heeft ze wel mijn mobiel gekregen van Bijna Echtgenoot, dus ze belt naar haar eigen mobiel met de mijne (volgt u het nog?). Ik zeg: “Rustig. Hij moet erin zitten. Kijk nog eens. Helemaal onderin.”

We hangen op en ik kan er alleen maar het beste van hopen. Ik kijk Petra aan en zeg: “Oh, nu heb ik zin in een sigaret!” Maar ik sta in mijn onderbroek, bh en heb die enorme sluier op mijn hoofd. Naar beneden gaan is geen optie, want op dat moment hoor ik mijn aanstaande schoonmoeder en andere gasten binnenkomen.

Gelukkig heb ik Petra. Ze blijkt mijn reddende engel. Ik wist niet dat zij rookte, maar ze vist doodgemoedereerd sigaretten uit haar tas en gooit het raam open. “Kom, dan doen we er één!” Giechelend hangen we uit het raam. Ik in bh en sluier, zonder torselet, maar mét sigaret. Roken in de slaapkamer van je ouders: daar staat toch bijna een doodstraf op? Maar niet als je trouwt, dan leef je toch een beetje onder en boven de wet. Ook in onderbroek met sluier.

Dan hoor ik een auto en mijn moeder sprint naar boven. Trots stormt ze de kamer binnen en houdt de bustier omhoog! “Daar issie!” Ons luide (en opgeluchte) gejuich is beneden te horen. En de torselet heb ik nog nooit zo gewaardeerd als op dat moment.

trouwblog

Huwelijksbibbers en Disney-films

Vandaag één jaar geleden was onze trouwdag. Zoals het ‘heurt’ sliepen Bijna Echtgenoot en ik apart. Hij bij zijn ouders, ik bij mijn moeder. Het was full house, want ook mijn oudste broer en zijn gezin sliepen daar. Omdat ik om 7 uur bij de kapper moest zijn, was ik er al heel vroeg uit.  Een stil huis, allemaal langslapers. Ik was totaal relaxed, had geen problemen. Mijn haar werd gedaan, de sluier werd geplaatst en ik kon weer naar huis.

Daar stond ik, in m’n moeders tuin, in joggingbroek en suf vestje, maar mét prachtig gekapt haar en een enorm lange sluier. Het was half negen geweest en het was tijd voor m’n eerste sigaretje (toen nog). Opeens kwamen de huwelijksbibbers. Ik kreeg nauwelijks adem en die sluier zat me zonder reden vreselijk in de weg. Het liefst rukte ik ‘m eraf! Gelukkig kon ik mezelf tegenhouden: het had namelijk best lang geduurd voor m’n kapsel goed zat. Dat wilde ik mezelf niet nog eens aan doen.

Ik ging naar binnen en zette een kop thee. Inmiddels waren mijn neefje (toen 7) en nichtje (toen 11), 2 van de 4 bruidskinderen die dag, ook ontwaakt. Met rommelige haren en schattige pyjamaatjes zaten ze bij mij aan tafel. Zij totaal relaxed, ik nog steeds bibberend. “Zullen we een Disney-film kijken?” vroeg ik met een piepstem. Ik greep terug naar de manier die voor mij in het verleden altijd succesvol was gebleken: ik word namelijk rustig van Disney’s. “Ja!” riep mijn neef, terwijl hij zijn iPad met voetbalspel aan de kant legde. “Cars!” voegde hij er enthousiast aan toe.

Ik slikte. Normaal hebben ze altijd voorrang in hun keuze. Maar nu kon ik niet anders: “Zullen we voor The Princess and the Frog gaan?” Ik kon me nauwelijks groot houden. “Alsjeblieft?” piepte ik erachteraan. Nooit vergeet ik de blik van mijn neef. Een soort totale verwarring, maar met mannelijke berusting. Je kent het wel, die blik. Elke man heeft dat, als zijn vrouw, moeder of zus een aanval heeft van vrouwelijke, hysterische emotie.

Mijn neef was nog maar 7 jaar en moest eraan geloven. Aan die vrouwelijke, hysterische emotie. Van zijn tante notabene. Hij reageerde zoals elke man reageert: hij knikte kalm. “Ook goed,” sprak hij, terwijl hij zijn schouders ophaalde. En pakte vervolgens zijn iPad weer op. Zijn voetbalspel was toch veel gaver.

En zo heeft mijn zevenjarige neefje ervoor gezorgd dat ik compleet relaxed mijn trouwdag inging. Daarna kon de wereld om me heen instorten: boeide me niets. Ik trouwde die dag met de man van mijn leven.

trouwen