Tag Archives: bloggen

Prinses Marlief: het bloed kruipt waar het niet gaan kan

Het bloggen zit me in het bloed. Al meer dan tien jaar blog ik. Alles in mij ademt blog. En toch deed ik het niet meer. Het bloggen. Het leven stond in de weg. Ik blog namelijk graag over vrolijke blunders, overgoten met een roze sausje. En het afgelopen half jaar waren er genoeg blunders, maar was het sausje niet zo roze. En dan blokkeer ik. Dan schrijf ik niet. Omdat het schrijven mij in het bloed zit. En dan kan het soms zomaar allemaal even te dichtbij komen.

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. En dankzij mijn blogbestie (zojuist verzonnen. Weet niet hoe zij het woord ervaart) Miek, word ik er weer met de haren bij getrokken. Dat doet ze goed, ze komt steeds op het juiste moment. “Ja, ik wil graag bloggen.”
Maar Prinses Marlief was ooit een blunderprinses in het grote, boze Amsterdam. Toen ik moeder werd, werd de naam ‘Prinses Marlief’ al wat twijfelachtig. Maar nu ik niet meer in het grote, boze Amsterdam woon, vraag ik me af waar ze nu is. Want kan Prinses Marlief, een moeder van net geen middelbare leeftijd wonend in een klein deurp, nog een prinses zijn? Heeft zij nog bestaansrecht, als Prinses Marlief?

Blogbestie denkt mee in mijn verwarde periode: “Maar je bent online zo bekend als Prinses Marlief. Dat is toch zonde?” Echtgenoot doet ook een duit in het zakje:  “Marlies Matters!” Ik grijns: die is leuk. Maar is het zo leuk als Prinses Marlief?

Ik haal adem. Uiteindelijk draait het om mij. Ik ben veranderd, Prinses Marlief niet. Ik moet accepteren dat ik in Het Dorp woon. Dat ik niet meer in mijn geliefde Amsterdam woon. Dat ik moeder ben. Dat ik serieuze en volwassen dingen doe, zoals belastingaangiftes en APK keuringen.

Ik ga Prinses Marlief opnieuw leren kennen. En zij mij. Want ook in Het Dorp doe ik doldwaze dingen. En misschien kennen ze me hier nog niet als Prinses Marlief, ik ben bang dat dat niet al te lang meer duurt. Want het bloed kruipt waar het niet gaan kan en mijn ware ik zal vanzelf weer bovenkomen. En daar mogen jullie van meegenieten. Zoals het hoort.

Lang leve Prinses Marlief

Prinses Marlief is jarenlang dagelijks onderdeel van mijn leven geweest. Logisch, want ik bén Prinses Marlief. Alle roze avonturen die zij beleefde, maakte ik ook mee. Toch kwam er een kink in de kabel. Prinses Marlief was even offline.

Diverse oorzaken, waaronder een blogverhuizing die niet mijn keus was, maakte dat ze afhaakte. Dat ik afhaakte. Niet in goed overleg, maar in een stilzwijgend doodbloeden. Wanneer iemand naar haar vroeg, zei ik: “Ze is dood. Prinses Marlief is dood.”

Maar stiekem was ze springlevend. Want nog steeds maak ik gekke dingen mee. Dingen die Prinses Marlief op geheel eigen wijze had kunnen beschrijven. Maar ze werd ondergesneeuwd door die volwassen Marlies. Die ene die zo nodig moest trouwen en een kindje krijgen. En omdat niet altijd alles van een leien dakje gaat, moest er volwassen en serieus gedaan worden.

Maar dat is voorbij. Want het begint weer te kriebelen. Prinses Marlief ontwaakt langzaam uit haar coma. Haar diepe winterslaap. Doornroosje is er niets bij. Geen romantische kus van een prins (hooguit een ferme zet van mijn eigen droomprins, Echtgenoot), maar een stevige prik van Brouwertje. Blogster in hart en nieren. Zij stak haar hand uit en hielp Prinses Marlief opkrabbelen. En nu is het mijn beurt. Nu moet ik Prinses Marlief weer handen en voeten geven. Maar bovenal moet ik haar weer een stem geven. Want Prinses Marlief is niet dood. Ze leeft. Lang leve Prinses Marlief.