Tag Archives: feestdagen

Babyshower: tranen, maar vooral veel lachen

Elk jaar vieren San, Danits en ik Sinterkerst. Altijd eind januari. We zijn namelijk dol op doe-dingen en cadeautjes. Afgelopen jaar viel Sinterkerst in duigen door een operatie en mijn bruiloft, dus wilden we het dit jaar extra goed doen. Zondag 26 januari was dé dag voor Sinterkerst. “Ja, ook dit jaar met surprises en gedichten,” stelde Sandra, normaal niet één van de meest enthousiaste knutselaars. Maar nu wel. Ze had er zin in en riep al weken van tevoren: “Ik weet jouw surprise al.” Ik was onder de indruk van haar enthousiasme. Ze was echt al tijden bezig met Sinterkerst. Dacht ik.

Elk jaar is het mopperen op de surprises en gedichten. Maar elk jaar houden we ons er keurig aan. Ik sprak Danits op de woensdag ervoor. “Ik weet niets!” riep ze. Toevallig had ik nét een goed idee bedacht voor een surprise voor San. En, toch best lieflijk van me: ik gaf haar mijn idee. “Dat ga ik doen! Wat goed!” riep ze enthousiast. En dapper ging ze aan de knutsel. Dacht ik.

Alleen: nu moest ik zelf weer iets anders bedenken. En dat was nog niet eenvoudig. Gelukkig hielp Echtgenoot me en bedachten we samen iets anders. Maar een dicht en surprise is nog niet genoeg: “Je moet je rode jurkje aantrekken,” mailt San me. “Nee joh! Ik kom in trainingsbroek,” stuur ik terug. “Nee, dat mag niet!” wordt ik streng toegesproken in de mail. Ook Danits wil me graag als tomaat met Sinterkerst. “Jaaa, die is leuk! Die moet je aandoen.” Na ons gesprek stuurt Danits me een foto van haar surprise. Een enorm ingepakt gevaarte. “Ik ben al klaar voor San, dankzij jou!”

Dan komen de zwangerschapskwalen om de hoek. Een spoedbezoekje aan het ziekenhuis (die goed afliep) en héél véél verplichte rust geven me wat extra stress voor dicht en surprises. Want inmiddels is het zaterdag en heb ik nog helemaal NIETS voorbereid. Echtgenoot is de beroerdste niet en helpt me weer. Ik knip, plak, slaap, knip, plak en slaap. Het lukt. De surprises zijn klaar en de cadeautjes zijn ingepakt. Het is zondagochtend en het enige dat ik nog moet maken, zijn de gedichten. Ook die krijg ik op tijd af. Trots ben ik en zet alles klaar. Ik doe nog even de pepernoten en de candy canes in mijn tas: keurig bewaard voor een écht Sinterkerstgevoel.

babyshower 1

Als tegenprestatie voor het surprise-idee, komt Danits me ophalen (en omdat ze gewoon heel lief is en me helpt sjouwen!). Zij staat in spijkerbroek voor me en ik zeg: “Ik in prachtig rood jurkje en jij hebt dit aan. Als San in een huispak op de bank zit, ga ik subiet weer naar huis.” Danits glundert me toe en begint met surprises te sjouwen. Het is de hoogste tijd voor Sinterkerst.

San komt naar beneden om te helpen sjouwen. Het kost ook nogal wat moeite om alles mee naar boven te krijgen. Mijn surprise voor haar is best groot uitgevallen. Dat die van Danits minder groot is dan op de foto, valt me op dat moment niet op. Ik ben afgeleid door het prachtige jurkje dat San aanheeft. Ik grap: “Ik was naar huis gegaan als je iets anders aangehad had!” Ze grinnikt: “Tuurlijk niet. Het is feest vandaag!”

Druk kwebbelend klimmen we de drie trappen omhoog. Danits roept: “Ik zie jou en je dikke buik over een kwartier wel!” Ik brom: “Ik zit vlak achter je hoor!” Als ik, toch als laatste, binnenkom, staan Danits en San me verwachtingsvol aan te kijken. Het duurt een paar seconden, maar dan merk ik dat er iets niet helemaal klopt. Het is té stil. Er hangt téveel verwachting in de lucht.

Langzaam draait mijn hoofd naar links en ik zie mijn collega’s. En mijn schoonmoeder. En mijn moeder. Ik realiseer me dat dat niet klopt, in de woonkamer van San. Ik zeg: “Holy fuck!” en wil naar buiten sprinten, maar San houdt me tegen. Terwijl bij mij de tranen over mijn wangen lopen, lacht zij me lief toe: “Ik zei toch dat het feest was!”

Een babyshower. Voor mij. Totaal onverwacht. M’n moeder rent op me af en geeft me een enorme knuffel: “Vind je dit nou niet leuk!?!” Ze straalt helemaal. En terwijl bij mij de bibbers nog in mijn benen zitten, word ik naar binnengetrokken.

Een zee van slingers, ballonnen, taart, cadeaus en heel veel lieve vriendinnen en familie. Snikkend knuffel ik iedereen. Iedereen is er: van Maastricht via Utrecht naar Kollum. Totaal onverwacht, totaal geweldig. Wat een verwennerij. Wat een liefde.

Als ik eenmaal geland ben, gaat de deurbel. Nog een surprise: Echtgenoot komt binnen, met lekkere hapjes. “Ja,” fluistert San me in mijn oren, “ik dacht: jouw man kan lekkere dingen maken. Daar moet ik gebruik van maken!” Snel geeft hij me een kus en knuffelt me: “Vind je het leuk?” Ik knik stralend. JA NATUURLIJK! Dan verdwijnt hij weer, want zoveel roze hysterie: dat is zelfs voor hem wat veel.

“Maar dit soort dingen hebben we nog nooit voor elkaar gedaan! Ik heb dit ook niet voor jullie gedaan!” mail ik, nog onder de indruk, naar San, de dag erna. San’s antwoord brengt opnieuw tranen in mijn ogen: “Ik vond het echt iets voor jou. En omdat jij extra hard je best heb moeten doen voor deze baby in je buik, vond ik dat je het verdiende om verwend te worden en ff in het middelpunt te staan.”

*slik*

shower 2

Kerst 2013: brandende kaarsjes

“Ik moet werken met Kerst,” zei ik, als men me vroeg wat ik ging doen met de feestdagen. Dat leverde me steevast medelijdende blikken op: ah, balen! Ik bedacht me pas later: ik had het heel anders moeten zeggen. “Ik mag werken met Kerst!” Ik vond het namelijk helemaal niet erg om te werken met Kerst.Een Kerstbrunch voor de gasten van Ronald McDonald Huis VUmc is een welkome afleiding van de lange en vaak spannende dagen in het ziekenhuis. Ondanks de moeilijke tijd, toch een feestelijk tintje. Aandacht voor mensen die het moeilijk hebben. Uiteindelijk is dat waar Kerst om draait.

En dus stond ik om half acht al in het Huis om alles voor te bereiden. Ik was gelukkig niet alleen, want collega R. en wat vrijwilligers sloten zich bij me aan. Dankzij oud-gasten konden we een overheerlijke brunch aanbieden, gemaakt door een superrestaurant. De koks kwamen het eten brengen en alles rook heerlijk.

We openden de brunch met het aansteken van kaarsjes voor alle kindjes van de gasten in het ziekenhuis, we noemden ze bij naam. Een symbolisch gebaar. Een kaarsje van hoop, van warmte, maar vooral van kracht.

Een drukke kerst, maar een hele speciale kerst. Met een brok in mijn keel reed ik naar huis. Wat zijn wij enorm gelukkig dat we kerst gewoon thuis kunnen vieren, met familie om ons heen. Nooit eerder waardeerde ik de Kerst bij onze familie zo enorm als dit keer – steeds moest ik denken aan die brandende kaarsjes in de vensterbank.

1521895_10152208988886042_484744076_n