Tag Archives: geboorte

De ontdekking van het moederinstinct

En wat ze je dus niét van tevoren vertellen, is dat een baby nog tot drie dagen vruchtwater kan opgeven. Uit de mond, uit de neus, spuitend. En dan vervolgens BLAUW aanloopt. Ben je 3 seconden thuis…

Na de bevalling mogen Dochter, Echtgenoot en ik vrij snel naar huis. Alles gaat goed, dus waarom zou je nog in het ziekenhuis blijven? (Ik kan wel 100 redenen bedenken. Met stip op 1: voortdurend iemand in de buurt om je te helpen bij alle onzekerheden. Thuis ben je aangewezen op dat moederinstinct waar iedereen het maar over heeft. En ik twijfelde over de aanwezigheid hiervan.)

De reis naar huis gaat goed. De roze maxi cosi blijkt een schot in de roos voor onze mini-prinses en het ritje in de auto wiegt haar genoeglijk in slaap. Thuis aangekomen, tilt Echtgenoot haar met maxi cosi en al drie trappen omhoog en zet haar op het bed. Ik loop glunderend achter hen aan de slaapkamer in. Op het moment dat ik Dochter uit de maxi cosi wil halen om haar een rondleiding te geven door haar nieuwe onderkomen, begint ze vocht op te geven.

Of liever gezegd: in het rond te spuiten. Uit haar neusje, uit haar mondje… met grote snelheid komt er vocht uit. En ze wordt blauw. En ondanks mijn twijfels over de aanwezigheid van een moederinstinct, weet ik zeker dat een baby niet blauw hoort te zijn. En dus raakt Echtgenoot in paniek. En ik ook. Ik probeer na te denken. Een rit naar het ziekenhuis zou ze niet halen, als het blauwe een serieuze zaak zou zijn. Ik moést dus logisch nadenken. En snel ook.

Dan herinner ik me onze buren. Zij kregen precies een week eerder een dochter. Ik zeg tegen Echtgenoot: “De buren! Zij hebben nog kraamhulp! Haal die kraamhulp!!!” Echtgenoot rent naar beneden, belt aan en stamelt: “Ehm, wilt u, wij zijn net thuis, baby…”. Hij komt niet uit zijn woorden, maar de kraamhulp begrijpt hem volledig.

Doodgemoedereerd klimt ze achter hem aan de trappen op. Ik sta hen op de overloop op te wachten, met Dochter in mijn armen. Wiegend. Verwilderd kijk ik onze redster in nood aan. Ik wil haar Dochter overhandigen, zodat zij iéts kan doen. Maar de kraamhulp knikt me glimlachend toe en zegt: “Wat een mooi meisje. Je mag wel naar binnen gaan hoor.” Ik doe wat ze zegt, maar probeer het nog eens uit te leggen: “Dochter, blauw…”. Ook ik kom niet uit mijn woorden.

Opnieuw knikt de kraamhulp. “Ga maar lekker zitten.” Ik volg braaf haar aanwijzingen op en zit even later met Dochter op de bank. Trillend. “Wanneer ben je bevallen?” vraagt de kraamhulp vriendelijk. Ik geef, na een blik op de klok, beverig antwoord: “Zes uur geleden.” Ze knikt, glimlacht weer en zegt: “Het is een prachtig meisje. En haar kleur is prima. Er is niets aan de hand. Het vocht dat ze opgaf, is vruchtwater. Dat kan nog tot drie dagen duren. En dan kunnen ze inderdaad even blauw worden. Er is dus helemaal niets aan de hand. Je doet het hartstikke goed.”

Dan loopt ze met geschrokken Echtgenoot naar de keuken. Iets praktisch doen: een kruik maken voor in het bedje van Dochter. Zodat hij zich nuttig voelt én tot rust komt. Ik kijk ernaar en realiseer me pas later dat dit een geweldige truc is. Hij kalmeert hierdoor.

Ik haal adem. En haal nog eens adem. Ik kijk naar Dochter, slik mijn tranen weg en denk bij mezelf: “Mijn God, waar ben ik aan begonnen? Wat een énorme verantwoordelijkheid…” Ik haal nog eens adem en geef mijn kleine poppetje een kusje op haar hoofdje. “Voor jou doe ik alles. Nu al.”

Op dat moment besef ik het me nog niet, maar mijn moederinstinct is ontwaakt. Ik had alleen een beetje spuitend vruchtwater nodig om het te ontdekken.

Over blunders en volwassen zijn…

Tien jaar geleden begon ik met bloggen. De eerste blog ging over een spin, geloof ik. Ik was net afgestudeerd, enorm single en vooral goed in het beleven van enorme blunders. Met spinnen, maar ook, vooral, met mannen.

Er zijn lezers die volgen me van het eerste uur en die zagen me al blunderend volwassen worden. En na talloze mannenblogs kwam de blog over die ene; Vriendje. Die me leuk vond, met blunders en al.

Vriendje bleef. Ondanks de afstand. Hij verhuisde zelfs naar Amsterdam, zodat we samen konden zijn. Vriendje werd Verloofde en Verloofde werd Echtgenoot. En toen werd Prinses Marlief volwassen. Dat hysterische grietje die ooit haar single leven in Amsterdam beleefde, werd eindelijk volwassen.

En nu is Prinses Marlief moeder. Moeder van een klein, roze wondertje. Heel even leek het erop dat met de geboorte van het kleine prinsesje de volwassen prinses kon inpakken. Maar gelukkig: ook als moeder kan Prinses Marlief nog haar avonturen beleven. Want ook volwassen moederprinsessen blunderen wel eens…

handje