Tag Archives: hormonen

Babyshower: tranen, maar vooral veel lachen

Elk jaar vieren San, Danits en ik Sinterkerst. Altijd eind januari. We zijn namelijk dol op doe-dingen en cadeautjes. Afgelopen jaar viel Sinterkerst in duigen door een operatie en mijn bruiloft, dus wilden we het dit jaar extra goed doen. Zondag 26 januari was dé dag voor Sinterkerst. “Ja, ook dit jaar met surprises en gedichten,” stelde Sandra, normaal niet één van de meest enthousiaste knutselaars. Maar nu wel. Ze had er zin in en riep al weken van tevoren: “Ik weet jouw surprise al.” Ik was onder de indruk van haar enthousiasme. Ze was echt al tijden bezig met Sinterkerst. Dacht ik.

Elk jaar is het mopperen op de surprises en gedichten. Maar elk jaar houden we ons er keurig aan. Ik sprak Danits op de woensdag ervoor. “Ik weet niets!” riep ze. Toevallig had ik nét een goed idee bedacht voor een surprise voor San. En, toch best lieflijk van me: ik gaf haar mijn idee. “Dat ga ik doen! Wat goed!” riep ze enthousiast. En dapper ging ze aan de knutsel. Dacht ik.

Alleen: nu moest ik zelf weer iets anders bedenken. En dat was nog niet eenvoudig. Gelukkig hielp Echtgenoot me en bedachten we samen iets anders. Maar een dicht en surprise is nog niet genoeg: “Je moet je rode jurkje aantrekken,” mailt San me. “Nee joh! Ik kom in trainingsbroek,” stuur ik terug. “Nee, dat mag niet!” wordt ik streng toegesproken in de mail. Ook Danits wil me graag als tomaat met Sinterkerst. “Jaaa, die is leuk! Die moet je aandoen.” Na ons gesprek stuurt Danits me een foto van haar surprise. Een enorm ingepakt gevaarte. “Ik ben al klaar voor San, dankzij jou!”

Dan komen de zwangerschapskwalen om de hoek. Een spoedbezoekje aan het ziekenhuis (die goed afliep) en héél véél verplichte rust geven me wat extra stress voor dicht en surprises. Want inmiddels is het zaterdag en heb ik nog helemaal NIETS voorbereid. Echtgenoot is de beroerdste niet en helpt me weer. Ik knip, plak, slaap, knip, plak en slaap. Het lukt. De surprises zijn klaar en de cadeautjes zijn ingepakt. Het is zondagochtend en het enige dat ik nog moet maken, zijn de gedichten. Ook die krijg ik op tijd af. Trots ben ik en zet alles klaar. Ik doe nog even de pepernoten en de candy canes in mijn tas: keurig bewaard voor een écht Sinterkerstgevoel.

babyshower 1

Als tegenprestatie voor het surprise-idee, komt Danits me ophalen (en omdat ze gewoon heel lief is en me helpt sjouwen!). Zij staat in spijkerbroek voor me en ik zeg: “Ik in prachtig rood jurkje en jij hebt dit aan. Als San in een huispak op de bank zit, ga ik subiet weer naar huis.” Danits glundert me toe en begint met surprises te sjouwen. Het is de hoogste tijd voor Sinterkerst.

San komt naar beneden om te helpen sjouwen. Het kost ook nogal wat moeite om alles mee naar boven te krijgen. Mijn surprise voor haar is best groot uitgevallen. Dat die van Danits minder groot is dan op de foto, valt me op dat moment niet op. Ik ben afgeleid door het prachtige jurkje dat San aanheeft. Ik grap: “Ik was naar huis gegaan als je iets anders aangehad had!” Ze grinnikt: “Tuurlijk niet. Het is feest vandaag!”

Druk kwebbelend klimmen we de drie trappen omhoog. Danits roept: “Ik zie jou en je dikke buik over een kwartier wel!” Ik brom: “Ik zit vlak achter je hoor!” Als ik, toch als laatste, binnenkom, staan Danits en San me verwachtingsvol aan te kijken. Het duurt een paar seconden, maar dan merk ik dat er iets niet helemaal klopt. Het is té stil. Er hangt téveel verwachting in de lucht.

Langzaam draait mijn hoofd naar links en ik zie mijn collega’s. En mijn schoonmoeder. En mijn moeder. Ik realiseer me dat dat niet klopt, in de woonkamer van San. Ik zeg: “Holy fuck!” en wil naar buiten sprinten, maar San houdt me tegen. Terwijl bij mij de tranen over mijn wangen lopen, lacht zij me lief toe: “Ik zei toch dat het feest was!”

Een babyshower. Voor mij. Totaal onverwacht. M’n moeder rent op me af en geeft me een enorme knuffel: “Vind je dit nou niet leuk!?!” Ze straalt helemaal. En terwijl bij mij de bibbers nog in mijn benen zitten, word ik naar binnengetrokken.

Een zee van slingers, ballonnen, taart, cadeaus en heel veel lieve vriendinnen en familie. Snikkend knuffel ik iedereen. Iedereen is er: van Maastricht via Utrecht naar Kollum. Totaal onverwacht, totaal geweldig. Wat een verwennerij. Wat een liefde.

Als ik eenmaal geland ben, gaat de deurbel. Nog een surprise: Echtgenoot komt binnen, met lekkere hapjes. “Ja,” fluistert San me in mijn oren, “ik dacht: jouw man kan lekkere dingen maken. Daar moet ik gebruik van maken!” Snel geeft hij me een kus en knuffelt me: “Vind je het leuk?” Ik knik stralend. JA NATUURLIJK! Dan verdwijnt hij weer, want zoveel roze hysterie: dat is zelfs voor hem wat veel.

“Maar dit soort dingen hebben we nog nooit voor elkaar gedaan! Ik heb dit ook niet voor jullie gedaan!” mail ik, nog onder de indruk, naar San, de dag erna. San’s antwoord brengt opnieuw tranen in mijn ogen: “Ik vond het echt iets voor jou. En omdat jij extra hard je best heb moeten doen voor deze baby in je buik, vond ik dat je het verdiende om verwend te worden en ff in het middelpunt te staan.”

*slik*

shower 2

Zzzuurkool!

De eerste maanden van mijn zwangerschap bracht ik vooral kokhalzend door. Ik vond alles vies ruiken en smaken. Saté? NEE! Knoflook? Weg ermee! En zo was er eigenlijk weinig wat ik nog lekker vond.

Ik zeg weinig, maar eigenlijk was er maar één ding dat ik nog wilde hebben. Zuurkool. Hoogzomer, 30 graden, maar ik wilde zuurkool. Echtgenoot schudde stomverbaasd zijn hoofd: “NEE! Dat is toch helemaal niet lekker nu?” Ik kon er niets aan doen. Het énige waar ik nog zin in had, was zuurkool. Hij probeerde het nog eens: “Ik heb gekeken in de winkel, maar het was er niet.”

Dat was een grapje, want het was er wél. Dat bewees lief collegaatje R. “Ik was in de Albert Heijn en zag zuurkool. Ik heb dus een pakje meegenomen voor je. Dan kun je lekker zuurkool eten.”

Ik genoot. Zuurkool was het enige dat op het menu stond zonder dat ik een bezoek aan het toilet hoefde te brengen. Wekenlang stond er zeker drie keer per week zuurkool op het menu. Na enkele maanden werd dit menu uitgebreid met andere stamppotten. Als het maar stamppot was, dan werd ik gelukkig.

En toen werd het Kerst. Mijn moeder stelde voor om uit eten te gaan. Ik, inmiddels 31 weken zwanger, zag dat niet zo zitten. “We kunnen ook thuisblijven,” opperde ik. Mijn moeder dacht hier over na. “Oh, dan maak ik een stamppottenbuffet!” riep ze enthousiast uit. Ik gilde van puur piezelier met haar mee. “Jaaaa, wat een goed idee! MET ZUURKOOL!”

Kerst brak aan en ik moest overdag eerst nog werken in Amsterdam. Een kerstbrunch voor de gasten van Ronald McDonald Huis VUmc. En wat stond er op het menu? Juist. Zuurkool. ZUURKOOL! Dolgelukkig laadde ik mijn bordje vol. Alsof de koks van het restaurant wisten dat ik alleen maar zuurkool wilde!
Ik was blij met mijn zichtbaar zwangere buik, want gasten en vrijwilligers knikten genoeglijk glimlachend naar me: “Lekker voor de baby.” Met mijn mond vol, knikte ik, terwijl ik stiekem dacht: “Lekker voor mij!”Tweede kerstdag aten we bij mijn moeder. En ze had, speciaal voor mij, zuurkool gemaakt. Mijn familie smulde van de andere twee stamppotten, terwijl ze goedig de zuurkool voor mij overlieten. En ik genoot. Van de zuurkool. Met Kerst. En ik sprak de magische woorden: “Dat mag. Want ik ben zwanger.” En ik propte vervolgens nog snel een hap zuurkool in mijn mond. Mmm!!
Zuurkool1zuurkool

HorMona rules the world

Oja. Hormonen. Die horen natuurlijk ook bij het zwanger zijn. Na maanden als een soort HorMona rondgelopen te hebben, was de uiteindelijke zwangerschap voor mij een verademing. Ik had geen gekke uitschieters meer en mijn wereld bestond vooral uit roze streepjes (zoals je deze ook wel ziet op een zwangerschapstest).

Zo zweefde ik genoeglijk voort. Tot week 29. Echtgenoot kreeg een filmpje van een vriend over het vaderschap. Een filmpje om te lachen. Heel hard te lachen. Alleen lukte mij dat niet zo goed. Ik huilde. Hard. Met tranen. “Nou,” bromde Echtgenoot, “Ik zal Bart vanmiddag even vertellen dat hij mijn vrouw een depressie heeft bezorgd.”

Een filmpje is nog tot daar aan toe. Het toppunt van bizarre hormonaliteit kwam afgelopen zaterdag, halverwege de 31ste week. Op zoek naar nieuwe eetkamerstoelen struinden we Marktplaats af. We vonden twee geschikte exemplaren. De één in Amersfoort, de andere in Amsterdam. Die uit Amersfoort reageerden positief en Echtgenoot maakte een afspraak om de stoelen op zondag op te halen.

Toen kwam ook Amsterdam over de brug. Kiezen welke van de twee. Geen eenvoudige opgave, maar het lukte toch. “Die uit Amsterdam,” vonden we. “Dan bel ik Amersfoort af,” zei mijn Echtgenoot. Hij appte me een paar minuten later: “Die vrouw was enorm teleurgesteld. Ze moest er bijna van huilen.” Ik las de app. Ik las de app nog eens. Ik slikte. Ik slikte nog eens. Ik slikte een paar tranen weg. Ik appte terug: “Ik nu ook.”

Ach ja. Hormonen.

Huwelijksbibbers en Disney-films

Vandaag één jaar geleden was onze trouwdag. Zoals het ‘heurt’ sliepen Bijna Echtgenoot en ik apart. Hij bij zijn ouders, ik bij mijn moeder. Het was full house, want ook mijn oudste broer en zijn gezin sliepen daar. Omdat ik om 7 uur bij de kapper moest zijn, was ik er al heel vroeg uit.  Een stil huis, allemaal langslapers. Ik was totaal relaxed, had geen problemen. Mijn haar werd gedaan, de sluier werd geplaatst en ik kon weer naar huis.

Daar stond ik, in m’n moeders tuin, in joggingbroek en suf vestje, maar mét prachtig gekapt haar en een enorm lange sluier. Het was half negen geweest en het was tijd voor m’n eerste sigaretje (toen nog). Opeens kwamen de huwelijksbibbers. Ik kreeg nauwelijks adem en die sluier zat me zonder reden vreselijk in de weg. Het liefst rukte ik ‘m eraf! Gelukkig kon ik mezelf tegenhouden: het had namelijk best lang geduurd voor m’n kapsel goed zat. Dat wilde ik mezelf niet nog eens aan doen.

Ik ging naar binnen en zette een kop thee. Inmiddels waren mijn neefje (toen 7) en nichtje (toen 11), 2 van de 4 bruidskinderen die dag, ook ontwaakt. Met rommelige haren en schattige pyjamaatjes zaten ze bij mij aan tafel. Zij totaal relaxed, ik nog steeds bibberend. “Zullen we een Disney-film kijken?” vroeg ik met een piepstem. Ik greep terug naar de manier die voor mij in het verleden altijd succesvol was gebleken: ik word namelijk rustig van Disney’s. “Ja!” riep mijn neef, terwijl hij zijn iPad met voetbalspel aan de kant legde. “Cars!” voegde hij er enthousiast aan toe.

Ik slikte. Normaal hebben ze altijd voorrang in hun keuze. Maar nu kon ik niet anders: “Zullen we voor The Princess and the Frog gaan?” Ik kon me nauwelijks groot houden. “Alsjeblieft?” piepte ik erachteraan. Nooit vergeet ik de blik van mijn neef. Een soort totale verwarring, maar met mannelijke berusting. Je kent het wel, die blik. Elke man heeft dat, als zijn vrouw, moeder of zus een aanval heeft van vrouwelijke, hysterische emotie.

Mijn neef was nog maar 7 jaar en moest eraan geloven. Aan die vrouwelijke, hysterische emotie. Van zijn tante notabene. Hij reageerde zoals elke man reageert: hij knikte kalm. “Ook goed,” sprak hij, terwijl hij zijn schouders ophaalde. En pakte vervolgens zijn iPad weer op. Zijn voetbalspel was toch veel gaver.

En zo heeft mijn zevenjarige neefje ervoor gezorgd dat ik compleet relaxed mijn trouwdag inging. Daarna kon de wereld om me heen instorten: boeide me niets. Ik trouwde die dag met de man van mijn leven.

trouwen