Tag Archives: moederschap

Van die dagen…

Na vandaag, een dag waarop de tranen me meerdere malen in de ogen stonden, was het eigenlijk tijd om mijn eigen kleine meisje te knuffelen. Omdat het kan. Omdat het na deze dag o zo nodig is.

Maar zij is uit logeren. En dus nam ik mijn moederhart mee naar de speelgoedwinkel. Nu wachten er twee K3 cadeautjes tot mijn mini-K3’tje weer thuis is. Ik weet dat er uitgebreide knuffelsessies hebben plaatsgevonden met mijn meisje . Dus kijk ik vanavond K3 zoekt K3. Omdat het kan.

unnamed

Over lachende babys en moordlustige poezen

We zijn alweer een aantal weken op weg sinds het luier-debacle op het KDV. Ons vertrouwen moet nog wat groeien, maar Dochter is het hele voorval allang weer vergeten. Dat blijkt wel als ik Dochter op een regenachtige dag ophaal. “Ze was supervrolijk vandaag,” vertelt één van de leidsters met een grijns.
Ik knuffel Dochter eens en zeg: “Was jij zo vrolijk? Vond je het zo gezellig?” Ik kijk weer naar de leidster en die zegt dan: “Ja, ze was echt aan het schateren.” Ik val stil. Knipper eens met mijn ogen. “Sorry, wat zeg je? Schateren? Hardop bedoel je?” De leidster knikt vrolijk. “Uhm,” stamel ik, “dat is primeur. Dat heeft ze namelijk nog NOOIT eerder gedaan!”

Dochter wordt dan even quasi-streng toegesproken door mijn favo-leidster: “Wij hebben altijd de afspraak dat je kunstjes eerst thuis vertoond en het daarna pas hier laat zien. Papa en mama mogen altijd de primeur hebben. Afgesproken?” Maar Dochter is allang niet meer geïnteresseerd in het hele gesprek en hangt tegen me aan. Geen lachje kan er nog vanaf.

Eenmaal thuis beginnen Echtgenoot en ik met ons charme-offensief. Onvermoeibaar zijn we in het doen van kunstjes, zingen van liedjes en maken van poep-geluiden. Maar allemaal zonder succes. We krijgen een geluidloze grijns, alsof ze zeggen wil: “Jullie zijn best grappig. Maar niet grappig genoeg.”

Dagen gaan voorbij en ik probeer het steeds weer. Kunstjes, liedjes, kietelen. Ik trek werkelijk alles uit de kast. Maar haar geluidloze grijns blijft zeggen: “Ja, mam, je bent grappig. Maar gewoon echt net niet grappig genoeg.” Na een week leg ik me erbij neer: ik ben gewoon niet zo grappig. Het is zoals het is. Ik heb nu al die puber die met haar ogen rolt als mama een grap maakt: “Mahaaaaam, djiezuz echt…”.

Maar als ik haar op vrijdagmiddag 27 juni van het KDV haal en thuis ga verschonen, is ze opeens heel vrolijk. En ik zie kansen. Ik zing gekke liedjes voor Dochter. Over de muis die te dicht bij poes speelt. En die dan wordt opgegeten.

Even is het stil. En dan is het zover. Dochter giechelt. En ze giechelt nog eens. En als ik het liedje nog eens zing, moet ze nog harder lachen. Voor het eerst hoor ik Dochter schateren. Om moordlustige poezen. Ik begrijp nu haar humor: ze houdt van leedvermaak.

Wat een eer: ik ben een Fantastic Mom!

Vlak voor Moederdag deed ik mee aan een winactie op een leuke website voor mama’s. Toch wel zo’n beetje de doelgroep waar ik nu toe behoor. En ik won. Dus Dochter ging vrolijk gerompert door het leven met een prachtig roze romper. Omdat ik had gewonnen, moest ik mijn adresgegevens doormailen. In mijn mail staat standaard in de handtekening mijn blog-link. En dus bracht Fantastic Moms.nl een bezoekje aan mijn blog. En de reactie was bijzonder leuk: “Ik had nog een vraagje. Ik ging nav onderstaande mail eens kijken op je blog en vind het superleuk! Ik houd heel erg van je humoristische en open manier van schrijven. Absoluut een fantastic moms dus ;)”.  En of ik wel mee wilde werken aan de rubriek Fantastic Moms.

Nauwelijks vier maanden mama en nu al een kroon op mijn werk. Overigens: Dochter zal haar wijze hoofd schudden. Zij is immers de kenner. Zij denkt vast: “Mijn moeder is best lief, maar moet nog erg veel leren.” Maar dat maakt niet uit. Ik stak de pluim tussen mijn billen en gaf vrolijk antwoord op de vragen die me werden gesteld. En de antwoorden zijn nu te lezen op die hele leuke website. Ik nodig jullie van harte uit om ook te lezen. En ook als je geen Fantastic Mom bent, ben je van harte welkom op die website.

DEFLOGO-300x300

Deze week in ‘Zij is Fantastic’: Marlies. Deze Amsterdamse mom kwamen we voor het eerst tegen op Twitter toen ze nog zwanger was van haar eerste kind. Inmiddels is prachtige Yfke geboren en hebben we ook haar blog ontdekt. Op prinsesmarlief.nl blogt deze dame al jaren over alles wat haar bezig houdt. Wij zijn fan van haar nuchtere en uber grappige schrijfstijl. En wat een verademing dat zij de zaken gewoon durft te benoemen zoals ze zijn. Tijd voor een ondervraging! Lees verder.

 

Een volwassen borstel

Al tijden gebruik ik de prachtigste borstel ooit. Een echte roze prinsessenborstel. Zo eentje met een tekening erop. Perfect voor mij. En mijn haren zien er prima uit. Al zeg ik het zelf. Echtgenoot is het niet met mij eens. Niet zozeer over mijn haar, maar over de borstel: “Die kan echt niet meer. Je moet een andere borstel. Eentje voor volwassenen.” Als hij daar weer eens over begon, haalde ik mijn schouders op en stak ik m’n tong uit. Lekker volwassen.

Maar toen ik moeder werd, begon Echtgenoot steeds vaker mijn prachtig roze prinsessenborstel af te kraken. Het kon écht niet meer. Vond hij. Ik was nog steeds niet overtuigd: “Hij doet het toch? Wat zeur je dan!” Stiekem vond ik mezelf vast reuze hip: ook roze en prinsesserig. Net als Dochter.

Maar een paar dagen na Moederdag kreeg ik een cadeautje. Namens Dochter, voor Moederdag. Aldus Echtgenoot. Blij als ik ben met alle cadeautjes, scheurde ik het papiertje eraf. “Oh,” zei ik. Ik zag een borstel. Een volwassen borstel. Een zwarte borstel. Een zwarte! Oké, met een roze streepje. Maar dan nog!

Stiekem hoopte ik op een eerste Moederdag met bloemetjes, hartjes en glitters. Maar ik kreeg een borstel. Omdat Dochter volgens Echtgenoot dacht: ‘Mama is niet hip met haar borstel. Ik geef mama straks op voor Hotter than my Daughter.’ En dus kreeg ik een borstel. Om mijn volwassen mamaharen mee te borstelen.

Ik zuchtte en legde de borstel in de badkamer. Voor de vorm. Want de dagen erop bleef ik gewoon mijn eigen, vertrouwde, ROZE borstel gebruiken. Tot de dag kwam dat mijn roze borstel nergens te vinden was. Ik wist het meteen: die is verstopt. Door Echtgenoot. En omdat ik niet anders kon, pakte ik de volwassen borstel. Om mijn volwassen mamaharen mee te borstelen.

Mijn eerste Moederdagcadeau ooit. Een borstel. En dus ben ik door Dochter en Echtgenoot gedwongen tot volwassen borstel-gedrag. Dat hele moederschap: ik vind het maar wennen.
Borstel 2 borstel 1