Tag Archives: nachtouders

#Nachtouders, deel 2

“Doe mij maar billen,” krijg ik als antwoord op de vraag wat de man tegenover mij eten wil. Met grote ogen kijkk ik hem aan en herhaal ongelovig: “Billen? Jij wilt billen eten?” Ik haal adem en voeg er vinnig aan toe:  “Dat doe je dan maar ergens anders.” Ik schud mijn hoofd van pure irritatie en zou deze man het liefst buiten de deur zetten.

De man begint te lachen: “‘Nee, nee, nee! Geen billen, BILEH! Dat is dessert in het Marokkaans!” Dan begin ik ook te lachen om deze Babylonische spraakverwarring. Natuurlijk is  ‘billeh’ dessert in het Marokkaans. Wie weet dat nou niet?

Terwijl wij nog hartelijk lachen, besluit Dochter aandacht nodig te hebben en laat van zich horen. Ik open, nog steeds lachend, mijn ogen en ontdek dat de man er helemaal niet is. Ik zat ver weg in dromenland.  Ik moet weer lachen. Want de grootste grap is dat dat hele woord niet eens bestaat. En mijn woordenschat van het Marokkaans telt toch al gauw vijf woorden. Dus ik kan het weten.

Ik draai me nog maar eens om. Ik heb nog 55 minuten.

Over een stadsmeisje in het Friese Kollum

Dochter is een mooi mengelmoesje van twee wereld. Mama is een stadsmeisje en papa een oprjochte Frysk. Hij groeide op in een dorp, terwijl mama haar jeugd in een semi-grote stad doorbracht. Maar Dochter is geboren in Amsterdam. En dat je de stad niet uit het meisje krijgt, blijkt als we een paar nachtjes logeren bij Beppe in Kollum.

Het is 4.45 uur als we voor de eerste voeding van de dag gaan. Genoeglijk leunt Dochter tegen me aan en slurpt haar flesje leeg. Een vreemde wereld, waarin ze deze ochtend wakker werd. Maar mama is er en papa snurkt zacht op de achtergrond: het zal dus wel goed zijn.

Dan kraait er een haan. Dochter trekt haar wenkbrauwen op en kijkt bedenkelijk. De haan is even stil en Dochter drinkt door. Maar even later: opnieuw die haan. Ze trekt een pruillip. Voorzichtig drinkt ze door, maar is op haar hoede.

Voor de derde keer kraait de haan en nu wil ze even lekker uithalen. Mama’s troostende armen zijn gelukkig dichtbij en zo wordt een huilbui van angst in de kiem gesmoord. Ik fluister zacht tegen mijn Amsterdamse stadsmeisje: “Geeft niks hoor. Mama snapt de haan ook niet.”

Dochter drinkt verder, terwijl we samen naar het verwarrende ge-kukeleku luisteren. Het zijn van die nachtelijke avonturen die we in Amsterdam niet beleven.

#Nachtouders

Midden in de nacht wordt Dochter wakker. Ze heeft een verstopte neus, want Darth Vader still hasn’t left the building. Zoals het hoort bij een echte mama, ben ik direct wakker en stap uit bed. Terwijl ik even met mijn ogen knipper en het slaapzand uit m’n ogen wrijf (zo wakker was deze moeder ook weer niet), kijkt Dochter grijnzend naar me.

Als de verstopte neus verholpen is, maak ik van het wakkere moment gebruik om even naar het toilet te gaan. Ik val half in slaap, maar hoor Dochter dan op de bekende baby-manier hoesten: half-stikkend. Omdat ik weet dat ze in orde is, en ik deze hoest inmiddels ken, blijf ik zitten waar ik zit.

Echtgenoot schrikt echter wakker van het gehoest. Hij stormt uit bed om z’n Dochter te redden, maar loopt slaapdronken tegen de kast aan. Ik roep vanaf het toilet: “Er is niets aan de hand!” Echtgenoot strompelt, na een korte check, weer naar bed, draait zich om en slaapt verder.

Inmiddels heb ik de fles klaar en geef die aan mijn hongerige Dochter. Dan zie ik haar gezichtje vertrekken. En ik weet: daar gaan we weer. En dus sta ik midden in de nacht een poepluier te verschonen. En opnieuw vind ik dat we nog wat moeten werken aan haar fatsoensnormen. Want een poepluier midden in de nacht, vind ik respectloos naar de mama.

Drie kwartier na de verstopte neus zijn we klaar. Het nachtelijk gerommel maakt weer plaats voor nachtelijke rust. Om twee uur later weer opnieuw te beginnen. Zonder poepluier hopelijk.

Ah, de avonturen van een #nachtouder.