Tag Archives: openbaar vervoer

Dat OV-ding? Dat doe ik dus niet meer!

Lag vannacht weer drie uur wakker. Als ik eindelijk weer in slaap gevallen ben, gaat wekker van mijn Echtgenoot. Om 5 uur. `Liefje, blijf lekker liggen. Ga straks met OV en dan breng ik de auto naar je toe straks,´ fluistert hij me toe, terwijl hij me een kus op m’n hoofd geeft. Ik knik en draai me om. Nog even slapen is helemaal geen gek idee.

De wekker gaat en ik klim uit bed. Nogal een opgaaf tegenwoordig, maar het lukt. Ik loop naar de tram en voel al: dit is een uitdaging. Als ik de tram en de metro heb gehad, wacht de grootste uitdaging: het stuk vanaf het metrostation naar het Ronald McDonald Huis. Normaal maximaal 10 verfrissende minuten wandelen: nu een Himalaya-gebergte. Met elke stap voel ik mijn buik, mijn blaas en hijg ik een beetje meer. Ik weet: bewegen is goed, maar met OV was gewoon geen goed idee.

Ik bel mijn Echtgenoot. Wil even stampvoetend mijn verhaal doen: “Keuken, goedemorgen!” klinkt de enthousiaste stem van mijn lief. “Hijgend hert, goedemorgen met Marlies…” hijg ik terug. Hij lacht. Ik haal diep adem, voor zover mijn gehijg dat toelaat en zeg gedecideerd: “Dat OV-ding he? Dat doen we dus niet meer.” Hij vraagt me waarom niet. “Omdat ik gewoon er al 20 minuten over doe en elke stap voel ik! Ik ben stuk als ik op m’n werk aankom…” begin ik met verontwaardiging. Dan zegt hij: “Je bent ook gek ook, he?”

… Stilte. De wind wordt me dankzij deze opmerking compleet uit de zeilen genomen.

Ik schiet in de verdediging: “HOEZO?” Hij grinnikt: “Er stopt een bus voor het metrostation die vervolgens voor het Ronald McDonald Huis stopt.” “DAT IS TOTAAL NIEUWE INFORMATIE VOOR MIJ!! DAT HEB JE ME NOOIT EERDER GEZEGD!” Echtgenoot is verbouwereerd : “Ik dacht dat je dat wel wist!”

Ik grijns als een boer met kiespijn, hijg nog een beetje harder en schud mijn hoofd: “Nee dus! En ik maar sjouwen steeds! Ik begreep al niet waarom je steeds zo laconiek deed als ik zei dat met OV gaan voor mij zo’n uitdaging is nu. Omdat het zo’n eind wandelen is!” Mijn lieve Echtgenoot begrijpt wat ik bedoel: “ Ja, ik dacht al: zover is die bushalte niet lopen. Waar heeft ze het nou over. Maar nu begrijp ik het.  En normaal is dat stuk lopen ook niet zo ver. Maar ik snap dat jij daar nu moeite mee hebt.”

Ik heb mijn gelijk behaald. Ik krijg meelij en liefde. Dat is wat ik wilde. Maar dan nog. Dat OV-ding? Dat doe ik niet meer nu. Dit was de laatste keer. Bushalte of geen bushalte.