Tag Archives: politie

Een satanisch sms-bericht

Toen vriendinnetje Sandra zwanger was van haar derde, belde ze me een week of twee voor haar uitgerekende datum. “Lies, ik denk dat het is begonnen. Wil je even met mij naar het ziekenhuis?”

Op slag was ik in de stress. Want natuurlijk wil ik met haar mee, maar man! Spannend! Ik roep tegen haar: “Ja. Ik kom eraan. Ik moet nog even me aankleden, dus duurt een minuutje langer!” San lacht en zegt kalm: “Doe maar rustig aan. Ik moet ook nog even douchen.”

Stomverbaasd hoor ik haar kalmte aan. Eerst even douchen? Je gaat bevallen, mens! Maar het is San’s derde keer. Zij weet al hoe het werkt. En zij had echt nog wel even tijd voor een verfrissende douche.

Ik trek me niets aan van haar kalmte en spring in mijn kleding. Ik sprint naar beneden en scheur weg met mijn autootje. San woont dichtbij, dus 3 minuten later zie ik haar huis voorbij komen. Juist, voorbij komen. Ik rijd er namelijk in al mijn agitatie langs in plaats van dat ik stop.

Ik bedenk me niet en gooi mijn stuur om. Tijd voor een U-turn. Uiteraard wel even gecheckt of het kon. Het kon. Ik had alleen de politie niet gezien. En natuurlijk houdt die me aan. Bibberend, bevalbibbers én poltiebibbers, open ik mijn raampje: “Zo mevrouwtje, wat dachten wij te gaan doen?”

“Nou, mijn beste vriendin gaat BEVALLEN! WE HEBBEN HAAST!” roep ik hem toe, “Dat snapt u toch wel!” Nog voor Meneer Agent kan uitleggen dat mijn verkeersgedrag wat te wensen overlaat, bevalling of niet, komt Sandra aanwaggelen (dat mag. De bevalling was begonnen. Dan waggel je.). Ze steekt haar hand omhoog en knikt goedig glimlachend naar de agent: “Mijn schuld! Ze is hier voor mij!”

Tegen zoveel vrouwelijk (beval)geweld kan de agent niet op. Hij knikt even en stuurt ons door: “Maar wel oppassen, dames.” Wij knikken braaf en zodra San de auto ingeklommen is, belanden we in een lachstuip. Die heb ik blijkbaar even nodig, want mijn stresslevel daalde toen een stuk. De rit naar het ziekenhuis verloopt verder zonder enige problemen.

San giechelt nog vaak om mijn stressniveau van dat moment. Maar nu kon ik haar terugpakken. Pay back time. Ze smst me. Dagelijks, om even te checken hoe het is. En zonder voorbedachte rade maak ik er opeens een héél geestig sms-gesprek van. Vind ik, tenminste. San iets minder: “Je bent lief-vriendinnetje-af,” vertelt ze me de volgende dag. Gelukkig weet ik dat ze dat toch lekker niet meent.

satanisch smsbericht

Zzzlapeloze Zwangere

Als je aan slapeloosheid lijdt, kun je zomaar opeens een superspannend leven hebben. En aangezien ik al maanden niet slaap (lang leve de hormonen), mocht er wel iets spannends gebeuren. En vrijdag-op-zaterdagnacht was het zover.

Terwijl ik al twee uur wakker ben, en opgegeven heb om in slaap te vallen, kijk ik tv in de woonkamer. Ik hoor geluiden op straat, maar dat is niets nieuws. Ook al is het 5 uur in de ochtend.

Tot ik gebonk hoor. Alsof er ergens op geslagen of tegenaan getrapt wordt. Ik hoor het een paar keer aan, maar besluit dan toch een blik uit het raam te werpen. Je weet tenslotte maar nooit.

Terwijl ik vanaf drie hoog de straat in tuur, zie ik drie jongens. Ze lijken gewoon te ouwehoeren, tot ik zie dat ze de deur van een pand proberen in te trappen. Mijn hoofd is, ondanks de twee bijzondere wakkere uren, blijkbaar nog niet helder want ik laat het ze nog twee keer doen. Dan word ik wakker: hé! Dat klopt helemaal niet! (Ik wijt de trage actie aan de ingenomen slaappil…)

Ik bel 112. Terwijl ik met de politie praat, en er inmiddels een wagen onderweg is, zie ik de jongens vluchten. Ze realiseren zich dat ze betrapt zijn. Ik beschrijf de vluchtroute aan de agente en zie dan een politiewagen onze straat inscheuren. Met dezelfde vaart scheurt hij ook weer weg. De instructies over het vluchtende drietal zijn doorgegeven en de achtervolging is ingezet.

Als de politieauto uit mijn gezichtsveld is verdwenen, bedenk ik me dat ik graag meegekeken had, maar dat dit het dan wel was. Niets blijkt minder waar. Om half zes gaat mijn mobiel: de politie. Of er een agent langs mag komen voor een getuigenverklaring. “Eh.. ja, natuurlijk!” In mijn rood-wit gestreepte pyjama waggel ik naar beneden en vertel de agent wat ik heb gezien. Schaamteloos, bedenk ik me later. Wat moet die man wel niet van me denken, in mijn gevangenispyjama met énorme buik?

’s Middags gaat de deurbel. De buurvrouw. Met een prachtig boeket bloemen, om me te bedanken dat ik 112 heb gebeld. Ik ben verbaasd, want voor mij is het normaal gedrag, maar zij vindt het toch speciaal.

En alsof dat nog niet genoeg is, belt de politie me weer. Om een uitgebreide getuigenverklaring op te nemen. En zondags kwamen ze me weer met een bezoekje vereren. Om een handtekening op te halen. Ze gaan grondig te werk. Deze nacht was de politie echt mijn beste vriend. Mijn bestaan als Zzzlapeloze Zwangere werd opeens een heel stuk interessanter.

zzzlapeloze zzzwangere