Tag Archives: voetbal

Huwelijksbibbers en Disney-films

Vandaag één jaar geleden was onze trouwdag. Zoals het ‘heurt’ sliepen Bijna Echtgenoot en ik apart. Hij bij zijn ouders, ik bij mijn moeder. Het was full house, want ook mijn oudste broer en zijn gezin sliepen daar. Omdat ik om 7 uur bij de kapper moest zijn, was ik er al heel vroeg uit.  Een stil huis, allemaal langslapers. Ik was totaal relaxed, had geen problemen. Mijn haar werd gedaan, de sluier werd geplaatst en ik kon weer naar huis.

Daar stond ik, in m’n moeders tuin, in joggingbroek en suf vestje, maar mét prachtig gekapt haar en een enorm lange sluier. Het was half negen geweest en het was tijd voor m’n eerste sigaretje (toen nog). Opeens kwamen de huwelijksbibbers. Ik kreeg nauwelijks adem en die sluier zat me zonder reden vreselijk in de weg. Het liefst rukte ik ‘m eraf! Gelukkig kon ik mezelf tegenhouden: het had namelijk best lang geduurd voor m’n kapsel goed zat. Dat wilde ik mezelf niet nog eens aan doen.

Ik ging naar binnen en zette een kop thee. Inmiddels waren mijn neefje (toen 7) en nichtje (toen 11), 2 van de 4 bruidskinderen die dag, ook ontwaakt. Met rommelige haren en schattige pyjamaatjes zaten ze bij mij aan tafel. Zij totaal relaxed, ik nog steeds bibberend. “Zullen we een Disney-film kijken?” vroeg ik met een piepstem. Ik greep terug naar de manier die voor mij in het verleden altijd succesvol was gebleken: ik word namelijk rustig van Disney’s. “Ja!” riep mijn neef, terwijl hij zijn iPad met voetbalspel aan de kant legde. “Cars!” voegde hij er enthousiast aan toe.

Ik slikte. Normaal hebben ze altijd voorrang in hun keuze. Maar nu kon ik niet anders: “Zullen we voor The Princess and the Frog gaan?” Ik kon me nauwelijks groot houden. “Alsjeblieft?” piepte ik erachteraan. Nooit vergeet ik de blik van mijn neef. Een soort totale verwarring, maar met mannelijke berusting. Je kent het wel, die blik. Elke man heeft dat, als zijn vrouw, moeder of zus een aanval heeft van vrouwelijke, hysterische emotie.

Mijn neef was nog maar 7 jaar en moest eraan geloven. Aan die vrouwelijke, hysterische emotie. Van zijn tante notabene. Hij reageerde zoals elke man reageert: hij knikte kalm. “Ook goed,” sprak hij, terwijl hij zijn schouders ophaalde. En pakte vervolgens zijn iPad weer op. Zijn voetbalspel was toch veel gaver.

En zo heeft mijn zevenjarige neefje ervoor gezorgd dat ik compleet relaxed mijn trouwdag inging. Daarna kon de wereld om me heen instorten: boeide me niets. Ik trouwde die dag met de man van mijn leven.

trouwen