Tag Archives: zwanger

De belachelijke klus

Je kunt je voorbereiden op zo’n bevalling. Je kunt naar yoga gaan, boeken lezen en vragen aan anderen hoe zij hun bevalling hebben ervaren. En of ze nog tips hebben. Ik deed al die dingen.

Toch is er uiteindelijk niets dat je voorbereid op al dat natuurgeweld. Want vanaf het moment dat de eerste wee zich aandient, ben je overgeleverd aan jouw lichaam en blijkt die hele voorbereiding voor niets te zijn geweest. Ik wist dat ik niet kon voorspellen wat ik zou kunnen verwachten, maar dat er helemaal niéts zou lijken op dat wat in de boekjes staat: dat had ik niet verwacht.

“Bevallen is dus écht héél stom,” riep ik tijdens en na de bevalling. Tijdens de bevalling gebruikte ik overigens andere, niet prinseswaardige, bewoordingen. Na de bevallingen paste ik mijn woordgebruik aan op degene die luisterde. Bij mijn moeder en Kamal riep ik alle woorden die ik tijdens de bevalling had gebruikt nog eens. Bij anderen zei ik: “Het is een mensonterende taak, die hele klus. Wie heeft dit bedacht?”

Ik kreeg te horen dat ik ‘uniek’ was in mijn bevallings-beleving. Maar dat weiger ik te geloven. Ik ben niet de enige die deze hele klus echt belachelijk vond. Waarom zegt de gemiddelde vrouw anders: “Dit nooit meer!” na een bevalling? Bevallen is dus écht. héél. héél. héél. stom. Uitroepteken, uitroepteken.

Maar man, wat een leuk product hebben we gemaakt. Het kostte bloed, zweet, tranen en belachelijk veel nare woorden, maar Dochter is de moeite waard. Of de klus het eindproduct rechtvaardigt, dat weet ik nog niet. Vraag me dat over een jaar nog maar eens. Tot dan fluister ik, naast de kusjes en liefkozingen, Dochter dagelijks toe: “Dat jij geen broertjes of zusjes krijgt, is jouw eigen schuld. Had je mama maar niet zo’n pijn moeten doen…”.

Dochter beloont me dan met een prachtige grijns. Dochter heeft haar doel bereikt: alleenheerser in huis.

Yfke pm

Over blunders en volwassen zijn…

Tien jaar geleden begon ik met bloggen. De eerste blog ging over een spin, geloof ik. Ik was net afgestudeerd, enorm single en vooral goed in het beleven van enorme blunders. Met spinnen, maar ook, vooral, met mannen.

Er zijn lezers die volgen me van het eerste uur en die zagen me al blunderend volwassen worden. En na talloze mannenblogs kwam de blog over die ene; Vriendje. Die me leuk vond, met blunders en al.

Vriendje bleef. Ondanks de afstand. Hij verhuisde zelfs naar Amsterdam, zodat we samen konden zijn. Vriendje werd Verloofde en Verloofde werd Echtgenoot. En toen werd Prinses Marlief volwassen. Dat hysterische grietje die ooit haar single leven in Amsterdam beleefde, werd eindelijk volwassen.

En nu is Prinses Marlief moeder. Moeder van een klein, roze wondertje. Heel even leek het erop dat met de geboorte van het kleine prinsesje de volwassen prinses kon inpakken. Maar gelukkig: ook als moeder kan Prinses Marlief nog haar avonturen beleven. Want ook volwassen moederprinsessen blunderen wel eens…

handje

De Bijbelcursus

De deurbel gaat. Ik word er wakker van. Het is geen onchristelijke tijd, ik ben gewoon een luiaard vandaag. Het is een hele respectabele tijd: half elf. Op zondag zou de kerk nu uitgaan.

Ik buzz de deur open en probeer te vragen wie er is. Ik hoor al iemand naar boven lopen. “Dag mevrouw, u kent me niet. Ik ben Peter Bladiebla en ik wil u graag een Bijbelcursus aanbieden.”

Mijn oren zijn ook nog ni et wakker. “Sorry, wat zegt u?”

Hij blijft vriendelijk: “Ik wil u graag een Bijbelcursus aanbieden.” Ik kijk naar mezelf in de spiegel, nog geen broek aan, haar in standje vogelnest en al christelijk genoeg, vind ik zelf.

“Sorry, ik ben hoogzwanger. Ik ben aan het slapen, ik ben niet echt in de stemming,” brom ik de man toe voor hij onze trap kan opklimmen. “Oké, sterkte mevrouw,” hoor ik hem nog zeggen voordat ik de deur dicht doe en gauw op slot draai.

Dat smoesje van hoogzwanger is geweldig. En ik lieg niet eens. Ik ga het vaker gebruiken. Al vraag ik me af hoe vaak er nog iemand aanbelt met een Bijbelcursus in Amsterdam-West…

Een satanisch sms-bericht

Toen vriendinnetje Sandra zwanger was van haar derde, belde ze me een week of twee voor haar uitgerekende datum. “Lies, ik denk dat het is begonnen. Wil je even met mij naar het ziekenhuis?”

Op slag was ik in de stress. Want natuurlijk wil ik met haar mee, maar man! Spannend! Ik roep tegen haar: “Ja. Ik kom eraan. Ik moet nog even me aankleden, dus duurt een minuutje langer!” San lacht en zegt kalm: “Doe maar rustig aan. Ik moet ook nog even douchen.”

Stomverbaasd hoor ik haar kalmte aan. Eerst even douchen? Je gaat bevallen, mens! Maar het is San’s derde keer. Zij weet al hoe het werkt. En zij had echt nog wel even tijd voor een verfrissende douche.

Ik trek me niets aan van haar kalmte en spring in mijn kleding. Ik sprint naar beneden en scheur weg met mijn autootje. San woont dichtbij, dus 3 minuten later zie ik haar huis voorbij komen. Juist, voorbij komen. Ik rijd er namelijk in al mijn agitatie langs in plaats van dat ik stop.

Ik bedenk me niet en gooi mijn stuur om. Tijd voor een U-turn. Uiteraard wel even gecheckt of het kon. Het kon. Ik had alleen de politie niet gezien. En natuurlijk houdt die me aan. Bibberend, bevalbibbers én poltiebibbers, open ik mijn raampje: “Zo mevrouwtje, wat dachten wij te gaan doen?”

“Nou, mijn beste vriendin gaat BEVALLEN! WE HEBBEN HAAST!” roep ik hem toe, “Dat snapt u toch wel!” Nog voor Meneer Agent kan uitleggen dat mijn verkeersgedrag wat te wensen overlaat, bevalling of niet, komt Sandra aanwaggelen (dat mag. De bevalling was begonnen. Dan waggel je.). Ze steekt haar hand omhoog en knikt goedig glimlachend naar de agent: “Mijn schuld! Ze is hier voor mij!”

Tegen zoveel vrouwelijk (beval)geweld kan de agent niet op. Hij knikt even en stuurt ons door: “Maar wel oppassen, dames.” Wij knikken braaf en zodra San de auto ingeklommen is, belanden we in een lachstuip. Die heb ik blijkbaar even nodig, want mijn stresslevel daalde toen een stuk. De rit naar het ziekenhuis verloopt verder zonder enige problemen.

San giechelt nog vaak om mijn stressniveau van dat moment. Maar nu kon ik haar terugpakken. Pay back time. Ze smst me. Dagelijks, om even te checken hoe het is. En zonder voorbedachte rade maak ik er opeens een héél geestig sms-gesprek van. Vind ik, tenminste. San iets minder: “Je bent lief-vriendinnetje-af,” vertelt ze me de volgende dag. Gelukkig weet ik dat ze dat toch lekker niet meent.

satanisch smsbericht